Viaxamos tanto que xa non sabemos que facer para gozar dunhas vacacións excitantes. Ata hai quince días estaban de moda os cruceiros polo mar Caspio e o golfo Pérsico, os combinados Manama-Doha-Dubái, o turismo de experiencias sauditas e omaníes… As camas balinesas empalagan e os safaris kenyanos hastían. Preferimos contratar un paquete completo que inclúa Auschwitz, o circuíto da Inquisición en Toledo e Vive Chernóbil. O Dark Tourism está de moda e as axencias galegas organizan as rutas do Vigo Negro e Paranormal, da Costa da Morte e as súas Lendas Negras, dos Pobos Abandonados de Ourense e os Cemiterios Inquietantes, con parada nos de Camariñas, San Amaro e Pereiró, que inclúe o escenario dos fusilamentos do 36.
Podería apuntarme ao turismo escuro e incerto e viaxar a Cuba, onde, tras publicar hai anos unha reportaxe en La Voz sobre turismo sexual, un agregado da embaixada declaroume persoa non grata mediante unha carta ao director. E escribín tantas lindezas sobre Trump que igual teño sorte e vivo unha dark experience viaxando a Estados Unidos. Hai algo máis excitante que, ao chegar a un país, detéñante e devólvante?
Banalizamos tanto o mal que entendemos a guerra unicamente como unha sucesión de mísiles e torpedos. Vemos explosións e columnas de fume na tele co asombro de quen se emociona ante unha fazaña bélica. Trivializamos a destrución cambiando de canle en busca do mellor documental de catástrofes, coma se a guerra fose outra oferta de turismo escuro. Pero non, a guerra non a organizan as axencias viaxes almacenistas para logo vender paquetes sinistros de dark tourism. A guerra é que a túa filla marche feliz a clase e un dron errante destrúa a súa aula.