No ano 2001, un presidente dos Estados Unidos chamado George W. Bush visitaba esta remota rexión do imperio. Era o mes de xuño, aínda quedaban semanas para o 11-S e Occidente vivía un instante de despreocupación e optimismo parecido ao da Viena previa á Primeira Guerra Mundial de Stefan Zweig, unha especie de final da historia que enseguida se revelou efémero. Bush foi recibido en Barajas por Josep Piqué, ministro de Exteriores de Aznar e fundador, ese día, da diplomacia do cabezazo, tamén coñecida como política genuflexa. En resumo, a estratexia de Piqué ante Bush consistiu en dobrar a cintura e baixar a cabeza un número case infinito de veces que a ollos do espectador só podía indicar unha submisión conmovedora e unha posición de España ante ÚSAOS claramente por baixo da cintura.
Propinouse entón ao ministro unha colleja xeral por parte da oposición socialista —era aínda aquel un mundo de maiorías absolutas— e quedou claro que o patriotismo da dereita aznariana era negociable e compatible cunha lesión de cervicals.
Neste xogo de parecidos razoables con aquela época, os límites do patriotismo volven estar moi confusos. Máis se incorporamos á fórmula o ingrediente ultrapatriótico de Vox, coa súa exhibición ultranacionalista española, as súas desafinadas apelacións á unidade de España e ese look chachachá tan vermello e gualda. A día de hoxe, os mega patriotas españois prefiren o sereno e previsible liderado de Trump e o seu trastornado sentido da historia, mentres Sánchez aspira carburante electoral esixindo unha soberanía que defende onda un puñado de independentistas que queren romper España. Confusos camiños os desta patria.