Parece imposible evitar que te acaden: unha foto, un correo electrónico ou un vídeo dos documentos lanzados pola Administración Trump aos catro ventos. Aparecen por todas partes: illados, compilados en antoloxías temáticas, nas redes e nos xornais. Primeiro xeran curiosidade, sobre todo os que se limitan a reproducir a desgraciada illa privada e as súas instalacións. Logo, empezando polas entrevistas a Epstein, xeran noxo: quizá porque xa se sabe como era, e necesítase certo esforzo para aguantalas máis dun minuto. Ocorre algo parecido coas fotos dos habituais do avión Lolita, personaxes que dan grima ou pena, victimarios e vítimas. Pero se aparecen nenos, a miúdo con rostros á vista, toda esa roña sanguinolenta de homes poderosos —ás veces tamén mulleres— deixan de producir noxo para acender a ira. Non consigo entender esta operación.
Trátase dun típico ventilador para aventar a merda e deixar manchado a todo o mundo? Ou para dar como estendidos comportamentos que adxectivos como aberrantes ou pervertidos non acadan a describir? Demoníacos sería a palabra máis próxima. Un brasileiro díxome: «Mira, Paco, nós pecamos moito, pero de modo natural, nada retorto como os europeos». Pretenden quizá invalidar futuras accións xudiciais ao complicar desde a Fiscalía Xeral o dereito á defensa? Aquí non se podería facer. Que lle pregunten ao noso anterior fiscal, que se deixou a súa vida nunha filtración infinitamente menor.
Claro que, nos Estados Unidos como aquí, sempre queda o recurso ao indulto. Esa impunidade do poder alenta delitos depravados nos que xa o teñen todo. Nun príncipe, por exemplo.