A velocidade é mala conselleira do pensamento. As ganas directamente anúlano. Sucedeu coa derrota dos socialistas en Estremadura. Volveu pasar coa caída en Aragón, esta vez dunha exministra. Sumouse un ministro dicindo que a culpa non era da súa excompañera do Consello de Ministros, Pilar Alegría. O desastre electoral tiña como causante a un home que leva morto un ano: Javier Lambán. Inaudito. Virán os desastres de Castela e León e de Andalucía e tampouco pasará nada. Esta estratexia de encadear procesos autonómicos para forzar un adianto electoral está a saír regular ao PP. Obsérvase o seu teito, en Aragón debilitado, e visualízase moito a subida espectacular de Vox, xusto o que quere Pedro Sánchez, a pesar das derrotas do seu partido. Fala Felipe González, ese vaso chinés cada vez máis roto, e di que se se presenta Sánchez el votará en branco, e tampouco sobe o pan, aínda que toda a dereita mediática preténdao. Fálannos de que o PSOE está en chamas. E é falso. Para nada. Hai tempo que o PSOE é o Partido Sanchista e só el marca o paso. E unicamente da súa propia man pode ser a firma que nos levaría a eleccións. Demasiado frenesí. O problema téñeno as autonomías e as alcaldías que pasarán por urnas antes de que o presidente decida dar o paso. Mentres, en realidade, estamos a vivir a mesma escena: a desesperación dunha dereita que segue vendo a Moncloa, como preto, no 2027, a pesar de que Sánchez non consiga sacar adiante os Presupostos, para o que se está empregando a fondo. O propósito do presidente sempre foi esgotar a lexislatura. Sabe ben o que lle custou a investidura. Para pór aínda máis nerviosa á dereita, filtran desde o seu gabinete que poderían traballar en estudos xurídicos que permitirían unha lexislatura máis aló dos catro anos. Poderíase non convocar a urnas ata novembro do 2027. A teoría é que a Constitución non é taxativa cando fala da convocatoria e sería posible entender que os catro anos non son desde a data electoral, o 23 de xullo do próximo ano. Esta interpretación levaríanos a que os catro anos contan desde o día da investidura: o 16 de novembro do 2023. Catro meses máis de sanchismo para desquiciar á dereita. Sánchez, ás veces dá a sensación de que el é o único que garda a calma. É coma se non tivese sistema nervioso central. Canto máis os rivais veno convertido en cinzas, máis se crece. Este as na manga de catro meses máis de lexislatura, se o leva a cabo, é xenial. Non querías caldo, pois dúas cuncas. Incluso sen Presupostos, a economía de momento responde. Son as grandes cifras económicas, non as que vive o cidadán do montón, que está asfixiado pola vivenda e pola carestía da cesta da compra. Pero o pulso do presidente é firme. Se se nota que Vox crece e crece, teño posibilidades de mobilizar aos que se están quedando na casa, dise. E para iso necesita tempo e máis eleccións nas que se presenten outros coas siglas socialistas. Por outra banda, se está claro que vou perder, para que convocar, medita. Séntoo polos fanáticos de que Ferraz e o Goberno caian, toca aplicar esas dúas frases míticas que Sánchez ten gravadas a lume: o urxente é agardar, ou quietos ata ver.