O filósofo, matemático e físico francés René Descartes posuía entre as súas moitas habilidades o don da elocuencia. Din que é o autor da sentenza «penso, logo existo», que aparece nos seus textos O discurso do método e en Principios da filosofía. A frase, en realidade, xa a proferiran outros sabios anteriormente. Descartes rompe coa Escolástica, que se estudaba entón nas universidades, e comeza o camiño do racionalismo. Pai da xeometría analítica (o que une álxebra e xeometría) e autor de diversas contribucións no ámbito da óptica ou da física. Aquí interésanos o método cartesiano, pero non cremos demasiado nel. É difícil pensar que un pequeno conxunto de regras racionais poidan conducirnos a acadar a certeza absoluta e o coñecemento. E moito menos nestes tempos falaces, nos que os inventores do termo «posverdade» campan ás súas anchas no mundo da política. Descartes era un intelectual elocuente. E ademais do «penso, logo existo» posúe un florilegio de sentenzas dignas de atención e eloxio. Esta é unha delas: «É prudente non fiarse de maneira total de quen nos engane unha vez». E todo isto para que, preguntarase o lector. Para dicir iso: nesta España non podemos fiarnos de quen administra o destino de España. Ou sexa, o Goberno.
Non existen nin a concordia nin os acordos. E non existen porque por primeira vez na historia democrática xa ninguén se fía de ninguén. A argumentación e a razón, tan queridas por Descartes, deixaron o seu lugar á soflama e a perorata estéril. A Feijoo hai sete días dixéronlle que non respectaba a democracia, concretamente na comisión da Dana de Valencia, e quen proferiu tal aseveración nin se inmutou. Feijoo contestou como non ía respectar a democracia o que gañou as eleccións e está na oposición. Maior mostra de respecto, imposible. Pero dígase o que se diga, non hai forma de que os acordos se eleven. A demagoxia triunfou. Os discursos vacuos e cargados de doutrina, incluso de dogmas, hanse aposentado na democracia. A polarización é o pan dos nosos días. As dúas Españas. As de Machado. As que nos levaron aos momentos máis escuros do noso pasado. É o momento de deter o curso do reloxo. O simplismo substituíu ao razoamento. As frases feitas e asumidas por algúns líderes, traspasaron as barreiras do intelecto libre. E o malo de todo iso é que as posturas parecen irreconciliables. O duelo a garrotazos de Goya volve ser a pintura dos nosos días. Todo isto debe rematar. A verdade só é unha (a posverdade resulta mentira) e o meu desexo é que a verdade, fronte ao populismo, impóñase. Na sociedade civil e nos partidos. Calquera outro camiño sería ermo e desgarrador.