Ata que a gran recesión do 2008 levouno por diante, a Zapatero adxudicábaselle un atributo de natureza máxica que explicaba os seus éxitos políticos. Era a famosa baraka de ZP, coa que chegou á Moncloa sen ser o candidato previsto e, iso si, tras a lamentable xestión que o PP de Aznar fixo dos atentados do 11-M, que deixou a Rajoy ao bordo da deserción política.
Poida que esa marca case divina que os publicistas da ditadura tamén observaban en Franco estea na esencia de Pedro Sánchez, pois só unha enerxía doutro mundo non sometida ás regras da física explicaría a poldra que en moitas ocasións adorna o destino do presidente. Tivo que ser a intercesión de San Karlos Marx ou así a que guiou os dedos dun dos grandes malvados do noso tempo, Elon Musk, e obrigouno a escribir ese «Dirty Sánchez» que é carne de camiseta, como antes o foi o fundacional «Can Sanxe» e a súa versión estendida, «Máis vale o can sanxe por sanxe que por can», do que el mesmo presumiu nunha entrevista. O control de acceso ás redes para os menores é unha urxencia que todas as persoas normais reclamamos. Que o mesmísimo xefe da cousa chame tirano, traidor á vila de España e fascista a quen quere evitar que unha nena de catro anos vexa bukakes en lugar de Pepa Pig é un agasallo que non sei se os gabinetes de Pedro Sánchez agardaban e os de Feijoo poderán dixerir.
Para que a operación tivese todos os ingredientes, Musk incluíu tamén no seu vomitona ese Dirty Sánchez de natureza polisémica e que nos permitiu coñecer en España o nome en inglés dunha práctica sexual popularizada por un dos protagonistas de Salvados pola campá e que, por resumir, inclúe o uso de feces no apareamiento. A coprofagia de toda a vida, vaia. Todo tolísimo.