A «suspensión da incredulidade» é unha expresión do poeta Samuel Taylor Coleridge que se refire ao noso xeito de relacionarnos coas obras da literatura, do teatro ou do cine, deixando de lado o noso pensamento crítico para poder desfrutar ou habitar esa obra sen cuestionar se é crible ou non. O noso cerebro entende que o que estamos vendo ou lendo non é real pero dalgún xeito, durante esa suspensión da nosa incredulidade, aceptámolo como se o fose, e emocionámonos con, por exemplo Superman ou A guerra das galaxias, sen dubidar se esa historia é ou non posible na nosa realidade.
Penso moito nesta idea estes días. Supoño que porque, ás veces, ao escoitar, ver ou ler as novas do que está a acontecer en moitas cidades dos Estados Unidos, tendo a non querer crer o que estou lendo, a non querer aceptar que non é unha película, que non é unha obra de ficción. E continúo vendo as noticias coma se o que están a amosar non estivese ocorrendo aquí ao lado. No meu barrio. Coma se aqueles aos que ameazan, aos que se levan, non fosen veciños, amigos, ou coñecidos, coas súas complexísimas historias de supervivencia. E de súpeto a incredulidade disípase, e todo se torna real, e unha queda sumida nun dilema existencial... E agora que?
É difícil imaxinar cara onde imos, xa non nos Estados Unidos, senón a nivel global. É difícil non poñerse no peor escenario posible. Pero tamén é difícil actuar. Pois o medo é libre, e ten a capacidade de apoderarse de todo. Haberá alguén capaz de confrontar ao rei Lear? Haberá alguén capaz de descifrar se estamos no prólogo ou no éxodo desta traxedia contemporánea? Sabería alguén dicirme onde está o botón para parar todo isto, para parar esta película?