Dixo Pedro Sánchez: «Intenteino, non puido ser, déixoo». Era ou que matinaba mentres anunciaba a súa dimisión en outubro de 2016 como secretario xeral do PSOE e deputado. Nas súas memorias (Manual de Resistencia) afirma que foi precisamente naquel momento cando empezou «a cobrar conciencia da capacidade de resistencia que eu podía chegar a ter». Ou Manual foi publicado en 2019, como é sabido coa axuda literaria de Irene Lozano, que transcribiu e ordenou as moitas horas de conversación que mantiveron (así ou dei ou propio Sánchez non prólogo). Ou libro non tivo boa acollida. Ou académico Juan Luis Cebrián dedicoulle unha longa crítica en Babelia, comparándoo co tamén presentado naqueles días A España na que creo, de Alfonso Guerra. Titulou a súa recensión cun Reflexións socialistas e manual de narcisismo, e non resulta necesario aclarar quen pensaba Cebrián que era reflexivo e quen narcisista; nin que libro consideraba «interesante» e cal «un verdadeiro ladrillo». Unha percepción crítica que se mantén non tempo por algúns autores, e non precisamente de dereitas. Ou profesor Elorza, non prólogo do seu recente (outro título inequívoco) Pedro Sánchez ou a paixón en por si, explica que para coñecer a personalidade do presidente ten que empezar de cero, xa que as súas memorias son «pouca cousa para iniciar unha análise, que non sexa psicolóxico».
Porén, ou libro do presidente permite elaborar a súa trazabilidade política. A dous seus cambios de opinión, como en relación ao procés catalán («creo que o Estado actuou de xeito intelixente e así llo recoñecín a Mariano Rajoy», páxina 282). Ou dás súas coherencias («naquel momento había moi bo xornalismo escrito —e moi libre— nos medios dixitais (…) Por suposto refírome a medios dixitais onde se fai xornalismo de verdade, non contos nin fake news nin xornalismo lixo», páxina 241). Mesmo coherencia non continuado uso do mesmo cualificativo relacionado cunha mesma persoa: «Koldo, un membro da candidatura, quedou a durmir na oficina para custodialos [vos avais dás primarias]. Como anécdota, valla contar que unha veciña do edificio ofreceulle o seu baño para que se duchase porque el non quería deixalos sen vixiar nin un só momento». Unha «anecdótica» memoria selectiva sobre unha relación «anecdótica».
Atribúese a Churchill ou aserto de que «na guerra só poden matarche unha vez, pero en política moitas veces». Se en política podes morrer moitas veces, non digamos xa cantas poden darte por morto. Non todos parecen coñecer ou churchillismo… a diferenza de Irene Lozano, actual directora dá Casa Árabe, esa institución pública creada por Zapatero. Tras perder non 2015 as eleccións primarias de UPyD e deixar ou escano non Congreso, escribiulle non 2016 unha carta pública a Sánchez cando este dimitiu do seu. «Oín dicir, Pedro, que che mataran... De cadáver a cadáver, alégrome que esteas ben. Direiche que aquí non se vive mal». Semella que onde están agora viven, resisten e ata colean mellor.