Apenas nada novo baixo o sol. A pesar de que esta vez Puigdemont e os seus volveron a organizar todo o aparato dos grandes momentos nos que Junts fai historia coa política, o resultado é de caganers. Reunión en Perpiñán para que se vexa que Puigdemont segue no exilio. Decisión por unanimidade da executiva. Rompe o acordo de Bruxelas do 9 de novembro. Cren que o PSOE non cumpriu nin coa amnistía, nin co catalán en Europa, nin co concerto económico, nin coa inmigración. Deulles igual que Sánchez, ao seu xeito, dixéselles esta fin de semana «estamos a cumprir co que está na nosa man». Haberá tamén votación en diferido para a militancia. O dito, como nas grandes ocasións. A consulta será o mércores e o xoves, para así protagonizar toda a semana política. Dálles igual que o mércores sexa o aniversario da traxedia da dana. Aos de Junts só lles importa Cataluña, ou sexa, Junts.
A lexislatura hai tempo que é de tolos, non apta para cardíacos. Poderíao asinar calquera arquitecto. Un edificio que nace sen cimentos, sen planos, sen columnas sólidas, con apoios en grao sumo diverso (nacionalismo de dereitas do País Vasco e os herdeiros de ETA á vez), é difícil que remate por converterse nun edificio sólido. O que conseguiu o resistente Sánchez xa é un milagre. Pero a primeira consecuencia desta ameaza parece que máis tallante de Junts é que, se a militancia apoia á executiva, o conto dos Presupostos quedará en nada. Que non nos tomen máis o pelo con que aínda hai posibilidades. Estamos maiores. A militancia de Junts votou en dúas ocasións, non fai moito. Para decidir se saían do goberno de Pere Aragonès: saíron. E outra para asinar precisamente o acordo co PSOE: asinárono.
O veleno de Junts adminístrase así: chopo a chopo. De aí a que se produza unha moción de censura vai un mundo. Nin sequera unha moción de censura instrumental cun resucitado Miquel Roca (negouno). Cren que Junts está como para votar onda Vox e ao PP? No momento no que se atopan, só lles queda escenificar outra presunta ruptura, que é o que están a facer. E seguir ata que Sánchez decida ir a xenerais. Provocar eles unha convocatoria cunha moción de censura que gañaría ese candidato instrumental simplemente para convocar a urnas faríalles perder votos, do mesmo xeito que seguir apoiando a Sánchez. Metéronse nunha lea sen saída. E estano asumindo. Puigdemont explicouno onte pola tarde despois da unanimidade do presunto cartón vermello da executiva a Sánchez. «Ao PSOE só lle interesa o poder polo poder». «Non hai confianza a nivel político». E máis frases ameazantes que deixaron claro que Puigdemont pensaba que el ía ser o presidente na sombra e que Sánchez deixaríase facer moito máis. Mari Carmen e Dona Rogelia. Moncloa, capital Waterloo. Sánchez non se deixa facer por nada nin por ninguén. Aínda que habería algo de xustiza poética en que a súa gobernanza rematase como empezou, cunha moción de censura, témome que iso non o verán os seus ollos nin os meus. Puigdemont quedou en que finiquita a maioría de investidura, pero nin pío da moción.