O desapego ou a sensación de engano coa política de CiU, baixo o patrocinio primeiro de Pujol e logo de Artur Mas, deriva daqueles anos oitenta, cando se cuestiona o grupo Banca Catalá de Jordi Pujol.
A indignidade comeza o ano 84, cando os fiscais Jiménez Villarejo e Mena presentaron a querela contra os directivos de Banca Catalá. Ese 30 de maio, Pujol, desde o balcón da Generalitat, dixo: «O Goberno de Madrid, o Goberno central concretamente, fixo unha xogada indigna! E a partir de agora, cando se fale de ética, de moreira e de xogo limpo, poderemos falar nós, pero non eles». A querela se inactivó en novembro de 1986 cando o pleno da Audiencia Territorial de Barcelona (42 maxistrados) non achou indicios suficientes para procesar ao presidente da Generalitat. Pujol dixo entón: «Quérennos confiscar a vitoria electoral e quérennos roubar a honorabilidade». E Cataluña enteira creullo.
Naceron os «bos cataláns» e os botiflers. Ninguén quixo acordarse dos «outros cataláns», os charnegos. Logo seguiu o 3%. E a xeometría variable, onde CiU alternou posicións con socialistas e populares para soster os seus gobernos, e eles soster o seu poder.
A gran crise do 2008 levou á maioría simple de CiU no 2010, xa con Artur Mas e a súa campaña de «España róubanos». A crise e os recortes fanlle enfrontarse aos indignados en xuño do 2011, cando Mais necesita os helicópteros para chegar ao Parlamento. É o «punto de viraxe» das políticas de CiU, que culmina no 2012 coa expulsión pola CUP de Artur Mas, o nacemento de Puigdemont e a exaltación independentista. Ata a confrontación do 6 e 7 de setembro do 2017 e as leis de desconexión e a aplicación tardía do 155. Chega o desmesurado 1 de outubro e logo Junts vaise a Waterloo. Cataluña e España desángranse e desde entón a xustiza e a xudicatura son ineludibles na política española.
Algo que non sucedeu nos atentados do 11 de marzo do 2004. Entón, a xudicatura mantívose sen deixar torcer o seu quefacer por discursos, presións e versións dunha das maiores campañas para alterar a realidade que debemos de soportar os españois. Incluídos os intentos dos portavoces populares para que declarase no Parlamento outro terrorista. Ata hoxe, que un Junts convertido en lobi dos intereses dos seus dirixentes e dalgúns grupos de presión logrou a indignidade de forzar, nunha comisión de investigación sobre os atentados de Barcelona e Cambrils, a presenza dun terrorista sentenciado e aceptar a súa afirmación, sen probas, de que o Estado estaba ao tanto do atentado. Unha indignidade que se prolonga entre aquela decencia de Jordi Pujol no ano 1986 e a de Carles Puigdemont, e a súa conspiración, co terrorista de Ripoll e os migrantes, agora.
É Junts, foi CiU. Non é Cataluña. Sexan cautos quen con eles traten.