Coñecín a Alfredo fará uns 20 anos en Madrid. Foi no coñecido asador donostiarra onde se xuntaban para comer unha vez ao mes algúns debuxantes e humoristas. El era un home de case 2 metros con rostro amable e eu un tipo tímido que acababa de chegar á capital para vivir. Durante a comida conversou comigo e a súa bonhomía e humildade fixéronme sentir que estaba diante de alguén especial.
Alfredo morreu o pasado mes de agosto con 92 anos. Foise en silencio, no bico dos pés, con discreción, provocando unha gran pena en toda a xente que o coñeciamos e un oco enorme no mundo da arte. Porque Alfredo é, sen ningunha dúbida, un dos máis grandes debuxantes que hai habido en España nos últimos anos. Nado en Asturias en 1933, pasou un tempo no seminario antes de ir a Madrid e empezar a súa carreira como ilustrador nalgunhas das axencias de publicidade máis importantes. Colaborou tamén en numerosas revistas e xornais e ilustrou unha gran cantidade de libros entre os que poderiamos destacar Teoría de Madrid, escrito por Francisco Umbral e que o consagra como un debuxante de cidades excepcional. O escritor madrileño diría del: «Alfredo é un Durero underground que debuxa as cidades como Van Gogh pintaba os campos: en movemento. Fai dunha cidade un ser moi vivo, e fixo de Madrid unha persoa».
Nos últimos anos mantivo unha relación moi estreita con Galicia. Fixo o Camiño de Santiago varias veces e os debuxos que realizou durante o mesmo protagonizaron unha exposición en el Museo das Peregrinacións de Compostela en 2009 titulada Alfredo debuxa ou camiño. Repetiría no 2012 con outra magnífica exposición tamén en Santiago onde plasmaba en 40 debuxos a súa persoal visión da capital de Galicia.
En 2017 recibiu o merecidísimo Premio Nacional de Ilustración, que supuxo o recoñecemento por parte da profesión a unha longa e coherente carreira artística.
Agora, despois da súa morte, é o momento de lembralo a través dos numerosos traballos que nos deixou como debuxante. Unha obra que acada unhas cotas de mestría que poucos artistas conseguen. Os expresivos debuxos de Alfredo parecen doados do mesmo xeito que o fútbol parece sinxelo vendo xogar a Messi pero detrás desa aparente facilidade (velo debuxar era un auténtico espectáculo ) hai un artista con moitísimas horas de voo e unha grande intuición para saber que liña hai que debuxar en cada momento. Botarémoste de menos, Alfredo.