Que comen estes deputados que xogan ao desempate en tempo de prórroga despois de pasar os 90 minutos que dura o partido dirixíndose miradas feroces e reproches lánguidos? A disputa para a investidura frustrada de Sánchez foi un espectáculo digno dun reality en busca de audiencia á conta de calidade e bo facer, nunha demostración lamentable de inexperiencia, bisoñez e bobada. Os votantes de esquerda estarán perplexos, mentres que os de dereita só teñen que sentarse a agardar que nas bancadas de en fronte sigan inflixíndose feridas e distraéndose aqueles que deberían coidar de que a outra fenda -a que confirma a imaxe machadiana das dúas Españas- faga impracticable a reconciliación ante a ausencia dese ‘algo en común' polo que mereza a pena seguir xuntos. Como os alumnos preguiceiros, perderon a oportunidade de aprobar en xullo e, tras o clamoroso suspenso, ábrese un prazo de apenas dous meses para intentar aprobar en setembro.
Neste lapso de tempo poderían intervir mediadores internacionais para achicar a inundación e converter aos púxiles que se miran con desconfianza en compañeiros do gabinete de ministros para pór fin a unha insostible caseta by da gobernabilidade. Para iso terán que facer moitos deberes e escribir mil veces na lousa a máxima churchilliana de que a democracia é a necesidade de dobregarse de cando en vez ás opinións dos demais, porque o debate de investidura confirmou que por estes pagos a cultura do diálogo e o acordo leva rota moito tempo. Presaxiábano os faladoiros de vociferio e insultos que cada semana ofrece unha cadea televisiva que se preza de crear e tombar líderes políticos, instruíndolles na máxima de que hai que discutir para gañar, non para facer prevalecer a razón. Entre tanto despropósito, un renovado deputado Rufián cantaba as verdades ao luceiro do alba: «Son de esquerdas e estou farto de perder sempre», consciente de estar ante unha oportunidade irrepetible porque na convocatoria de setembro as cousas pintarán moi feas para que ERC poida votar a favor dun Goberno de coalición polas novidades xudiciais que agardan. Polo demais, o sorriso satisfeito de Abascal pareceume máis elocuente que calquera discurso.