Albert Rivera, fillo ideolóxico da dereita tradicional, parecía nacido para renovala e traer novos bríos cheos de actitudes modernas e un toque cool. Como a maioría de mozos conservadores europeos, non dubida en abrazar as liberdades traídas por outras ideas que en épocas pasadas parecían propias da esquerda irreverente: laicidade, actitudes desenfadadas, aceptación do aborto e da sexualidade sen complexos, parellas de feito… Con este tipo de comportamentos, os máis progres dos neocon sacudíronse os corpiños dos bos costumes e algúns anatemas marcados polo peso da tradición.
Nos seus inicios, Rivera erixiuse como home anuncio nunha das súas campañas catalás. Parecía querer mostrarse tal cal era en plena nudez, cun púdico xesto que ocultaba o seu recuncho máis íntimo. O resto da súa anatomía frontal quedaba á vista exhibindo mocidade, boa constitución e algo de ximnasio, como hoxe é mester. Rivera recuperou aquela actitude onde exhibía a súa vaidade xuvenil nun tempo onde sería de agardar madurez persoal e política. Así o demostra a súa forma de resolver conflitos internos dando portadas a cada saída do partido das súas fichaxes estrela. O líder de Cidadáns empéñase en manter pechados as canles de interlocución coas demais forzas políticas. Tampouco o Rivera actual dá a talla, nin á súa dereita nin á súa esquerda. En pleno período de constitución de gobernos crave como o da Comunidad de Madrid e o Goberno de España, se enfurruña e incumpre coa súa obrigación de reunirse con quen ten que intentalo. Empéñase en discutirlle ao PP a xefatura da oposición ignorando os escanos que o seu partido obtivo, por baixo dos do partido de Pablo Casado, nunha actitude de cerrazón e negación da realidade que empeza a ser enfermiza. Tampouco sente concernido pola estrada cortada en que se converteu a gobernabilidade da Comunidad de Madrid, onde impediu unha alianza de dereitas, nunha nova rabecha infantil. E pon a guinda co rexeitamento para manter un encontro co candidato á presidencia de España que tivo máis votos nas eleccións do 28A, Pedro Sánchez, para máis inri, presidente en funcións.
Terá que facerllo mirar. Ninguén é o suficientemente bo como para merecer a súa atención. Despreza a quen lle advirte dos seus erros dentro das súas filas e vístese de líder inalcanzable e único ante os seus homólogos doutros partidos. Nunha perrencha propia de príncipe destronado, volve vestirse de si mesmo para mostrarnos galas onde só se exhiben miserias. O só está a meterse nunha rúa sen saída, porque a política de xestos ten un límite e, sobre todo, ten un custo. Quizais cambie de actitude. Mentres tanto, espido, paséase pola Corte.