Non son partidaria de que a Xustiza dite sentenza nin marcar xurisprudencia a golpe de reivindicación nas rúas. Débil é o sistema que se move segundo de onde proveña o vento. O que é correcto e necesario para mover decisións políticas non o é para aquelas que se sustentan en fundamentos xurídicos. Por iso non creo que a decisión do Supremo sobre a Manda deba valorarse nese sentido. Máis ben creo que facelo así a devalúa, sendo, como é, a confirmación de que hai un mecanismo de garantías que funciona, porque a nova sentenza vén corrixir outra mal ditada e un anterior recurso denegatorio. Así o demostran as consideracións que fundamentan a necesidade dunha pena maior para os xa recoñecidos violadores grupais, famosos polo nome da súa cuadrilla de delincuentes. Tan importante é a gravidade atribuída aos feitos como o seu recoñecemento de que a defensa heroica non é esperable -tampouco- nos crimes e agresións con violencia sexual.
Unha gran maioría cidadá sente que se fixo xustiza, pero non está de máis lembrar que a alarma que desataron sentenzas como as de Juana Rivas e a Manda proveu da constatación de que no sistema de valores de parte da xudicatura está instalado nun pensamento, unha ideoloxía, misóginos, que fan da denunciante, investigada, e da vítima, acusada. Construír novos paradigmas que substitúan aos vellos é a fórmula para o cambio, como socráticamente advirte a psicóloga forense Sonia Vaccaro, experta na falsa síndrome de alienación parental e violencia machista: «É urxente a formación en xénero e o seu victimología na carreira xudicial. Basta de pedir leis e enfocar ás vítimas. Se xuízas e xuíces non cambian a súa mentalidade, todo é inútil».