Juego de Tronos. Sospeito que moitos de vostedes seguiron con paixón esta historia e se non é así, sen dúbida oíron falar dela. A serie baseada nos libros de George R. R. Martin chegou ao seu fin hai uns días, convertida nun fenómeno social que transcende o mero entretemento. Haberá quen se pregunte a que vén semellante escándalo por unha simple serie de televisión, algo lúdico á fin e ao cabo. A que tanta atención.
En primeiro lugar, pola súa dimensión. É a primeira serie seguida de forma simultánea en máis de douscentos países, un luxo que non se puido permitir nin Perdidos no seu momento, grazas a que o mercado televisivo evolucionou e abandonáronse as terribles fiestras de emisión.
En segundo lugar, porque confirmou algo que moitos xa viñamos sospeitando desde hai tempo: a maioría de idade do xénero fantástico, que ata hai pouco era mirado con receo, cando non con condescendencia, e que, de súpeto, é a luz á que acoden centos de millóns de persoas en todo o mundo.
E, para rematar, pola propia dimensión da historia, unha obra adulta, complexa, chea de matices e que foi utilizada incluso por algúns partidos políticos para ilustrar as súas posicións. Ata ese punto de penetración chegou.
Xogo de Tronos acabouse, despois de oito tempadas, case unha década en televisión, unha enormidade de tempo nese medio, pero unha broma se pensamos que o primeiro libro da saga de Martin foi publicado en 1996, que chegaron outros catro nestes anos e os dous volumes que restan aínda non asoman polo horizonte. É, posiblemente, a grande obra de ficción do primeiro cuarto deste século e sospeito que transcenderá por moito tempo. Tamén é verdade que o público é volátil e namorarase enseguida da seguinte gran historia, que evidentemente aínda está por aparecer.
As oito tempadas foron redondas, excepto por unha última quenda de capítulos algo desigual na historia, que non na execución, unha auténtica obra mestra da imaxe.
O capítulo final provocou moitas críticas (adoita suceder) aínda que neste caso non podo evitar sumarme a elas. Unha historia aquilatada, baseada na profundidade das accións dos personaxes, resólvese de forma apresurada, cuns buracos de guion tan tramposos que cabería un dragón por cada un deles. Unha historia que desde o primeiro capítulo baseábase na procura da lexitimidade para sentarse no incómodo Trono de Hierro resólvese cunha especie de mercadeo rápido no que o posto de rei practicamente sortéase, nun remedo da monarquía electiva dos visigodos, que como a historia demostra, non é precisamente un epítome de estabilidade e xustiza. Evitareime máis detalles, por se non viron aínda a serie, pero resulta algo deslucido o broche a unha narración tan longa -máis de setenta capítulos de máis dunha hora- como apaixonante.
A serie evolucionou coa sociedade na que vivimos, por exemplo, e non foi allea á influencia de movementos como o #MeToo e a loita contra o acoso sexual, trasladado de forma sutil, pero evidente, a unha ficción que nas primeiras tempadas abusaba dos espidos gratuítos e que foi espazándoos a medida que se achegaba á súa final.
Xogo de Tronos xa é historia, pero historia da ficción e da televisión, á que temos que estar agradecidos e, coas súas luces e sombras, despedir cun sonoro aplauso. A garda, por fin, rematou.