Estarán comigo en que vivimos nun tempo político sumamente raro. É tal o ruído mediático, de tal calibre a algarabía, que algúns líderes políticos abrazaron sen complexos o realismo máxico, inventándose realidades paralelas para afianzar o seu discurso, ou directamente recorren a ocorrencias estrondosas para disimular a súa falta de ideas e a súa inutilidade rampante. Unha mestura de ambas as é a recente saída de pata de banco do presidente de México, López Obrador, que escribiu unha carta ao rei de España, Felipe VI, esixíndolle desculpas oficiais por «os abusos cometidos polos españois na conquista de México».
López Obrador, con eses apelidos de indubidable raíz azteca, como se deron conta, non é consciente quizais da inmensa ironía que encerra o feito de que está a pedir desculpas polos actos dos seus propios antepasados. Non dos seus, apreciado lector, nin dos meus, que quedaron en España, senón daqueles que foron conquistar e colonizar o imperio mexica e dos que el sen dúbida descende.
Nesta sorte de memoria histórica de cinco séculos que propón López Obrador, inquiétame moito o lugar que ocuparán os indios tlaxcaltecas, aliados de Cortés na conquista. Non esquezamos que o estremeño ía acompañado de tan só cincocentos españois e que o groso do seu exército eran indíxenas de Tlaxcala que viron en Cortés e os seus raparigos unha oportunidade de ouro para axustar contas pendentes cos aztecas. Pregúntome se no universo mental de López Obrador eses indíxenas merecen desculpas ou pola contra os seus descendentes tamén terán que pasar polo proceso de depuración histórica. Todo é posible.
Verán, resúltame complicado imaxinarme a Hernán Cortés, avanzando cara a Tenochtitlan en 1519, lembrándolle aos seus homes -e aos miles de aliados nativos- o seu deber de ser escrupulosos coa Declaración Universal de Dereitos Humanos de 1948. E que a conquista tería que facerse sobre o diálogo e o respecto mutuo. E que aqueles que fosen capturados para ser vítimas dos sacrificios humanos deberían mostrar empatía con outras culturas.
Pretender xulgar feitos de hai cinco séculos coa mentalidade de hoxe en día é un exercicio ridículo, cando non directamente bastardo. Pola mesma regra de tres, o rei de España debería escribir de inmediato unha carta ao presidente de Italia, esixindo indemnizacións pola conquista romana de hai vinte séculos. E a continuación outra misiva a Bashar O Asade, pedíndolle desculpas pola invasión e conquista musulmá de España polos Omeyas de Damasco. Iso si que foi unha lea. Ou a Francia, polos brutais saqueos da invasión francesa de 1808, que queda máis preto. E por suposto, Theresa May debería preparar a zumenta indemnización que se lle debe á Coruña polo asedio de Drake. Que non se van a ir de rositas, home.
Así que Felipe VI vai estar terriblemente atareado a próxima semana con tanta carta. Ou quizais non, porque, a diferenza de López Obrador, non é un político populista que oculta a súa propia ineficacia política detrás de mensaxes absurdas e sen sentido. Pero se finalmente decide entrarlle ao trapo, recoméndolle que inclúa unha carta máis, dirixida a México, esixíndolle desculpas por mandarnos a Paulina Rubio. Iso se que é intolerable, caramba.