Os independentistas atrincheiráronse nas súas cousas, é dicir na secesión, e con iso na práctica desenténdense da realidade política española. Equivócanse de xeito total se pensan que así van conseguir algo, pero alá eles. O problema é que coa súa renuncia para defender a súa causa no marco parlamentario e legal, deixan unha Cámara na que é imposible asentar maiorías políticas. O sobrepeso parlamentario do nacionalismo catalán permitiulles pór Gobernos e beneficiarse diso. Agora, coa súa desistencia, quitan. Se nada cambia na votación dos Presupostos, e nada fai pensar que vaia ocorrer en paralelo ao comezo do xuízo polo desafío secesionista, a Pedro Sánchez non lle quedará outra que convocar eleccións. E chegados a este punto é preferible que sexa canto antes. Para intentar disipar coa maior urxencia posible este asfixiante ambiente político. Para pasar páxina dunhas negociacións que todo o contaminan. E para que as urnas poñan a cada un no seu sitio, que quizais sexa a única forma de que pase o sarampelo da desmesura, a esaxeración, a manipulación e incluso o engano a conciencia. Porque dicir, como dixo onte o PP, que no manifesto de Colón había «gran parte de veracidade» é recoñecer que a ración de mentira era aínda maior. Esa estratexia quizais lles axude a gañar votos, pero, sen dúbida, non beneficia a España. Por iso, canto antes haxa eleccións, mellor. Pero que ninguén se chame a engano. O Parlamento seguirá igual de fragmentado e polarizado. Polo que podemos toparnos con outro bloqueo como o do 2016. Salvo que se produza un cambio de cultura política que de momento non se avizora.