Xa non é suficiente nin esconderse baixo terra. Quince nenos e dúas mulleres morreron a comezos desta semana ao ser bombardeado o refuxio en que se atopaban, sito baixo unha escola. Houbo, ademais, medio centenar de feridos. Ocorreu en Guta Oriental, o máis actual escenario do inacabable horror da guerra siria.
Foi só un máis. As vítimas civís en escolas, en hospitais ou nas súas propias casas sucédense sen pausa nos sete longos anos dun conflito en que se mesturan a loita de grupos insurxentes contra a ditadura da o Assad, as accións con apoio internacional contra o islamismo radical e ata o vello enfrontamento kurdo co Goberno turco, todo iso aderezado co apoio das grandes potencias a distintos contendentes.
A principal preocupación da veciña Europa é como protexerse da invasión de refuxiados que este conflito e os que devastan varios países africanos guindan cara ás súas fronteiras, mesturados cos que só foxen da fame. Incúmprense compromisos de aceptar modestas cifras de fuxidos do horror e o caos, e avanzan electoralmente os defensores de levantar muros e pechar fronteiras.
Mentres, puñados de ilusos que tratan de socorrer no mar a quen navega en vellos cascarones cara ás costas nas que agardan atopar unha vida en paz, son acusados de asociación criminal para fomentar a inmigración ilegal e poderían ser condenados a varios anos de cárcere.
Desidia no cumprimento dos acordos de acollida e persecución de quen pretende salvar vidas. Unha mostra máis do escuro momento que vive Europa.