Probablemente xa o verían nas páxinas deste xornal. Nos Estados Unidos, o berce da liberdade, produciuse un novo tiroteo nun instituto, a enésima matanza xuvenil. Esta vez, en Florida. O número de mortos, no momento no que escribo estas liñas, elévase a dezasete, nenos e mozos todos eles. Se mentres len isto sóalles a historia repetida, é que o é. No que vai de 2018, producíronse dezanove tiroteos en colexios e institutos norteamericanos. Se, leron ben. Die-ci-nue-ve.
Iso fai unha terrible media de case tres balaceras por semana. Unha cada dous días, practicamente, e só en escolas e centros educativos. Pensar ben. Se falásemos de calquera outro país, sería estarrecedor. Se este horror sucedese en España estariamos ante unha crise de estado e de modelo de convivencia tan demoledor que ao seu lado a cuestión catalá sería un xogo floral. Cando algo tan banal como enviar aos teus fillos ao colexio transfórmase en algo parecido a mandalos a cargo de combate, algo vai terriblemente mal.
Se cada vez que ves subir aos teus fillos no autobús sentes un retortijón no estómago pensando que quizais esa sexa a última vez que contemplas o seu sorriso confiado ao despedirse de ti, a vida convértese en algo atroz. E con todo isto exactamente está a pasar na nación máis poderosa da terra e a pesar de todas as boas palabras, os golpes no peito, os lazos, as vixilias e as velas acesas nas portas dos colexios tras os masacres, nada cambia polo momento.
Despois de cada tiroteo ponse o contador a cero e agarda, co corazón encolleito, a que suceda a seguinte carnicería rezando para que non toque no colexio dos teus nenos. Confiados en que entre todos os seus compañeiros non haxa un lobo solitario de mente trastornada, que non ten idade legal para comprar unha cervexa pero que con todo pode adquirir un fusil de asalto sen o menor problema.
Non é que os norteamericanos sexan masocas, coidado. A eles dóenlles tanto os seus fillos como a calquera de nós. O problema é moito máis profundo. Un país cunha cultura das armas profundamente enraizada non renuncia ao cheiro da pólvora da noite para a mañá. Aínda que todas as enquisas revelan que unha maioría abafadora -mais do 75%- dos cidadáns estadounidenses quere máis control no acceso ás armas de fogo, ninguén fai nada.
E iso é porque fronte a esa maioría, ampla, pero pouco cohesionada e nada mobilizada, hai unha pequena pero moi ruidosa minoría, agrupada ao redor da Asociación Nacional do Rifle, que defende de xeito moi intenso e organizada o seu sacrosanto dereito a levar armas.
E ante isto, cando os despachos dos congresistas e senadores énchense de cartas e chamadas de defensores das armas pero apenas un par de tímidas voces solicitando de forma expresa a súa limitación, pouco se pode facer.
Os americanos no seu conxunto non son unha sociedade sedenta de sangue nin un grupo de pistoleiros tolos, pero se que é verdade que albergan entre eles unha minoría que é capaz de impor a súa vontade a base de diñeiro, organización e fanatismo e mantenos secuestrados, sen que sexan capaces de espabilar nin por esas.
E isto non é unha cuestión opinable, senón o mero choque entre o que os cidadáns expresan nas enquisas e o que sucede despois no día a día. Queren que o mundo cambie, pero que o cambien outros, que é moi cansado iso de moverse e actuar.
Un bo aviso a navegantes para Europa, onde os grupos minoritarios, radicais e ruidosos pugnan por impor a súa axenda en todos os países do continente, fronte ao aborregamiento adormecido dunha enorme maioría que sabe ben o que non quere, pero non é capaz de dicir que demos pretende para o futuro.
E así vai a cousa. Despois de cada tiroteo ponse o contador a cero e agarda, co corazón encolleito, a que suceda a seguinte carnicería