Pór en situación. Son as oito da mañá, están vostedes almorzando, preparando aos nenos para o colexio, remoloneando na cama ou o que sexa que fagan a esas horas, cando de súpeto chega unha mensaxe aos seus móbiles -a todos os móbiles de todas as persoas que coñezan e rodéanlles- cun son estridente. Na pantalla aparece a seguinte mensaxe, enviado por Protección Civil: «Ameaza de mísil balístico achegándose. Busque refuxio de inmediato. Isto non é un simulacro».
Imaxínese o pavor cando, confundido, acende a radio ou a televisión e ve que a emisión normal interrompeuse para pasar a mesma mensaxe, engadindo que se está no exterior ten que buscar un lugar seguro onde gorecerse e se vai conducindo debe saír da estrada. Imaxínese a angustia cando se dá conta de que posiblemente só lle queden cinco minutos de vida e estes escórrenselle entre os dedos. Imaxínese, en definitiva, o enorme cabreo que sentirían cando , case corenta minutos máis tarde, alguén confirmase oficialmente que se tratou dun erro humano.
Isto, que lles pode parecer disparatado, acaba de suceder no arquipélago de Hawai hai apenas uns días. Nun desafortunado malentendido, un operador do servizo de alerta temperá apertou o botón que non debía e a «mensaxe do fin do mundo», como lle chamaron, foi enviado de forma automática a todos os teléfonos das illas, aínda que as autoridades tardaron case tres cuartos de hora en aclarar o malentendido. Durante ese tempo, as escenas de pánico, as despedidas apresuradas e, estou seguro, algún corte de mangas de última hora, sucedéronse en Hawai. Todo isto non pasaría de ser unha coña, ou unha divertida anécdota, se non fose porque nos lembran, unha vez máis, o evidente. Vivimos sentados nun enorme barril de pólvora, hai miles de mísiles nucleares apuntándose e todo o fráxil equilibrio pode virse abaixo por un desafortunado erro humano, debido a que, á fin e ao cabo, son persoas as que están detrás das máquinas que han de lanzar aos heraldos da morte. Como comentaba aliviado un residente de Hawai «menos mal que apertaron por erro o botón de 'alerta de mísiles' e non o de 'lanzar mísiles'».
Poida que pensen que é un temor infundado e que algo así non pode suceder. E quizais teñan vostedes razón, pero hai unha serie de cousas que a min non rematan de tranquilizarme. A primeira, a mera existencia de incidentes como este, algo que en teoría non debería pasar. A segundo, que non é a primeira vez que sucede algo tan absurdo e potencialmente catastrófico (Bill Clinton perdeu durante varias semanas os códigos de lanzamento nuclear e non dixo nada ao Servizo Secreto, por exemplo). E a terceira, e máis importante, é saber que dous tipos fanfarrones, impulsivos e de ego desmesurado como Kim Jong Un e Donald Trump obsérvanse dun lado e do outro do Pacífico, coas pistolas (nucleares) cargadas. No medio de tanta tensión, un fallo como o de Hawai pode levar a reaccións precipitadas e ao cabo erróneas, da outra parte. O problema dos erros neste tipo de partidas, é que despois non teñen volta atrás. E as consecuencias pagámolas todos.