O seu nome era Slobodan Praljak e se non lles soa de nada , non se preocupen. No endemoñado avispero que foron as guerras da antiga Iugoslavia, este home de aspecto afable, barba branca e corpachón poderoso non foi máis que un dos actores secundarios do drama humano que supuxo a carnicería daquela guerra civil. Iso si, as súas mans, a xuízo do Tribunal dA Haia de Dereitos Humanos, estaban tan manchadas de sangue como a doutros monstros psicópatas como Milosevic ou Karadzic que gozan dunha sinistra fama máis recoñecida.
Se lles falo hoxe de Praljak é porque este antigo xeneral bosniocroata, responsable da destrución da emblemática ponte de Mostar, ou de ordenar a tortura, violación e morte duns 40 civís da aldea de Stupni Do, no centro de Bosnia, entre outras moitas lindezas, decidiu librar ao mundo da súa presenza dun xeito melodramático e case incrible. Como seguramente xa puideron ler neste xornal, xusto cando o tribunal confirmaba a súa condena a 20 anos de prisión polos seus crimes, o ancián xeral de 72 anos levantouse do banco dos acusados e, cun rápido xesto, abriu un frasco de veleno ante o estupefacto tribunal, bebeuno dun grolo e morreu ao pouco intre. Parece sacado dunha película, pero é totalmente real.
Sospeito que o pasado como actor afeccionado de teatro de Praljak tivo moito que ver coa súa aparatosa forma de morrer, unido sen dúbida á desesperación do culpable atrapado pola xustiza cando ata pouco antes sentíase impune. Moitas veces, á hora da verdade, aqueles culpables dos máis horrendos crimes non teñen o valor suficiente para mirar o destino á cara e prefiren unha saída que lles resulta máis honrosa ou menos humillante que as que lles ofrecen. Xa nos xuízos de Núremberg algúns xerarcas nazis como Goering escolleron o mesmo camiño covarde do suicidio por veleno antes de que o mundo lles dixese en voz alta á cara que eran, de xeito inequívoco, uns malvados.
A morte de Praljak non vai aliviar a pena dos familiares de todos aqueles que sufriron tortura ou violación por orde do xeneral croata, nin o feito de que a súa agonía de máis de dúas horas fose dolorosa, entre espumarajos de sangue e convulsións vai facer que todos os falecidos polos seus designios volvan entre nós. Chulearse niso sería vinganza, que non xustiza. E con todo, aínda sabendo iso, o mundo é hoxe un lugar un pouco mellor sen el e o resto de malvados senten un pouco máis de frío por dentro. Ou polo menos, iso quero pensar.