Estamos en época de formación de Gobernos repetidores. O de Mariano Rajoy xa foi constituído. Queda pendente o noso Goberno autonómico, o de Galicia, no que non agardan grandes cambios. A estabilidade é boa. Contar cos que o fan ben é moi sensato, sobre todo cando a intención é administrar coa maior honestidade posible. É certo que, en Galicia, Feijoo buscou a xestión máis eficiente, a mellor utilización dos recursos e intentou evitar o malgasto ou o beneficio para os fortes en detrimento de os débiles. Todo iso é moi certo, pero tamén é certo que as intencións non son suficientes. É necesario contar con mecanismos de control da actividade administrativa en todos os sectores. Uns mecanismos serios e rigorosos para non recibir sorpresas desagradables como, por exemplo, os ERE de Andalucía, os contratos de Valencia; ou os nosos problemas pasados do Igape coa operación Campión; ou os desastres de Caixanova e Caixa Galicia. A continuidade das estruturas dos Gobernos poden ser unha forte tentación para cargos que teñen nas súas mans gran capacidade de decisión, porque os seus xefes non o poden controlar todo.
Por iso creo que é necesario que as comisións de control parlamentario sexan máis rigorosas. Os comisionados deben buscar preferentemente o coñecemento da verdade das decisións e non quedarse só no impacto social das súas iniciativas. Con demasiada frecuencia os parlamentarios confórmanse cuns datos superficiais e unha tamén superficial crítica política. Nunca chegan ao fondo das cuestións. Fóra do que sexa pura acción política non adoitan interesarse polo que esconden os datos e as decisións dos organismos da Administración. Parece que consideran cumprida a súa función cando as súas iniciativas son recollidas polos medios de comunicación, con independencia de que cheguen a coñecer ou non os datos solicitados. En moitas ocasións, as iniciativas parlamentarias de control están baseadas en datos erróneos, falsos ou confusos, que non foron contrastados. Desta forma gástase moita pólvora dialéctica en batallas perdidas de antemán e os xestores seguen carecendo de verdadeiro control.
Tamén é moi necesario que os consellos de administración dos entes públicos sexan auténticos organismos de control da xestión da súa empresa. Con demasiada frecuencia desígnanse compoñentes que non expoñan problemas e non pretendan coñecer os datos reais do ente. Son consellos de administración cuxos membros quedan tranquilos coas explicacións e xustificacións de executivos hábiles. Así pasaron en Galicia casos como as mencionadas caixas de aforro, onde os consellos de administración non se decataban de nada ou non querían decatarse. Casos como Bankia, en Madrid, onde os cartóns black pesaban máis que as razóns. Ou Valencia, onde a extinta televisión chegou a niveis de xestión tan deplorables que non se pode eximir de responsabilidade aos seus órganos de control.