O ano que comeza ten todos os ingredientes para ser trepidante. Crise, eleccións, corrupción... pero polo que creo que lle se vai identificar máis é porque vai ser un ano con importantes fitos xudiciais.
O primeiro deles non cabe dúbida que será o caso Nóos/Urdangarin, pedra de toque da credibilidade da Xustiza española. Ata o de agora foi doado acertar nos prognósticos do que ía suceder. Nunca me coubo a menor dúbida de que Urdangarin sería procesado e que contra el abriríase o xuízo oral. Con todo, as cousas de agora en diante complícanse un pouco máis. Na miña opinión, e polos datos que airean os medios de comunicación, o marido da infanta Cristina comprou todos os boletos para ser condenado apenas importantes, e nesa hipótese creo que entrará en prisión. É posible que non este ano, pero si o próximo. O contrario, que se le indulte, é impensable. Indultarle suporía unha afronta contra o principio constitucional de igualdade de todos os españois, como no seu día afirmaron ambos os reis. Outra cousa será a maior ou menor aplicación de beneficios penais, pero queda pouco marxe, pois o país enteiro estará á espreita.
Polo que respecta á infanta Cristina, a súa situación é claramente mellor que a do seu marido. Cabe aplicárselle a doutrina Botín, consistente en que se só existen acusacións populares nun procedemento e o delito que se axuiza é un interese colectivo, ha de acordarse o sobresemento da causa. Por outra banda, e en caso de non aplicarse esta doutrina, a infanta será axuizada, e para o suposto de que fose condenada, en principio, non entraría en prisión se as penas fosen inferiores a dous anos.
No mesmo proceso Nóos aparece o exministro e expresidente autonómico Jaume Matas, que arrastra, pendentes de xuízo, unha infinidade de causas. Pode dicirse que nalgunhas delas vai ser condenado e que lle agarda un importante número de anos en prisión. Só no proceso Nóos o fiscal pídelle once anos de prisión.
O segundo fito xudicial é o caso Gürtel/Bárcenas, no que ,ademais das condenas que sen dúbida se imporán a gran parte dos procesados, é posible que o extesorero Bárcenas manteña ou amplíe en xuízo as súas declaracións, nese caso poden achegárselle responsabilidades a altos cargos do partido no poder.
O terceiro fito xudicial que nos agarda este ano é o asunto da fraude dos ERE/Griñán/Chaves, que se atopa aínda nos seus comezos para parte dos procesados, no que o normal é que continúe a súa instrución, con independencia de que o abandone a xuíza Alaya por cambio de destino xudicial ou que en parte sexa instruído polo Tribunal Supremo. No xuízo debaterase se existiu repartición de fondos a numerosas persoas próximas ou pertencentes ao partido gobernante da comunidade autónoma andaluza.
O cuarto fito deste ano xudicializado que nos agarda é o relativo ás presuntas fraudes da familia Pujol Ferrusola, dos que pode agardarse acusacións por un amplo número de delitos.
Outros asuntos continuarán instruíndose ou axuizándose, como é o caso dos do expresidente dos empresarios Díaz Ferrán; ou os que se anuncian de Caixa Madrid, auténtica mina ao mando do seu expresidente Blesa; ou outros moitos novos que afloran día a día.
Todos estes casos xudiciais, e moitos máis (Do Nido, Pantoja, Ortega Cano...) pon de manifesto que a relevancia da persoa xa non serve de blindaxe cando se ve inmersa nun proceso xudicial. É por iso que os cidadáns foron variando a súa percepción da Xustiza, que deixou de ser o territorio dos robagallinas.
Máis xuíces, máis medios, reformas lexislativas son necesarios para mellorar. Pero xa se pode dicir que en España a Xustiza é democrática e que é lenta, pero funciona.