O presidente da Generalitat, Artur Mas, e dúas das súas conselleiras empezaron, contra o que poida suporse, gañando o partido máis importante da súa vida política: o obter a independencia para Cataluña. E fixérono sen haber aínda comezado o partido, incluso sen saír ao campo; sen despeitearse; sen cambiarse de roupa.
E esa vitoria débese a moitas circunstancias, e no que aquí nos concerne grazas ás axudas inestimables que supón a presentación dunha querela contra eles polo fiscal xeral do Estado, Torres-Dulce, que se lanzou á piscina sen decatarse de que estaba baleira. E nesa actitude o fiscal vén amparado, ou quizais incitado polo Goberno da nación que non en balde é o que o propón (noméao). Nótese que aos membros do Goberno, cando se lles preguntou pola decisión tomada por Torres-Dulce, laváronse as mans como Pilatos.
A querela presentada acusa da comisión delituosa levada a cabo por Mas e como toda querela tende ao fin de que se condene ao querelado.
E de feito xa comezou a pena para Artur Mas, que será sometido as preguntas xa non do fiscal senón tamén das acusacións populares, entre elas as do sindicato Mans Limpas. E seguirán dilixencias e inclusive é posible, e sen dúbida querido por moitos, o velo sentado no banco dos acusados: a pena de banco e a posible condena penal.
A formulación de levar a Mas ante a xurisdición penal non ten desperdicio. É confundir a vía política que, gústenos máis ou menos, é a practicada polo Goberno da Generalitat, coa vía xudicial, que non ten nada que pintar neste tema. Os feitos dos que se lles acusa aos querelados son de índole evidentemente política e é aí onde deben dirimirse.
Pero a consecuencia da querela será máis grave. A Artur Mas irémolo convertendo así nunha mártir da causa catalá, e crear mártirs é un auténtico perigo. Os surafricanos creron que con condenar a Mandela e envialo a prisión desapareceríalles o problema e non foron capaces de ver que coa súa acción crearon a un gran home que da cela pasou á Xefatura do Estado. Poderíanse pór moitos outros exemplos, pero a realidade irá pasando as correspondentes facturas. No noso país hai auténticos termiteros dispostos a derrubar o que nos queda. A cordura é un mal para eles. Son os que mandarían á Garda Civil a pór orde o pasado 9 de novembro. Ou os que sosteñen que o importante é que se faga xustiza aínda que afunda o mundo. Canto peor, mellor. E pola derivada que entramos, peor imposible.