Desde que se fixeron públicas as enquisas francesas que daban como máis votado, no caso de que se celebrasen hoxe eleccións presidenciais, á fronte Nacional (FN) cun 24% dos votos, os medios non deixaron de informar da existencia e importancia crecente dos partidos populistas. E así se constata que no presente obtiveron moi bos resultados en Austria, Noruega e Bélxica, presentándoselles halagüeñas perspectivas para o 2014 aos partidos de identidades de Hungría, Suecia, Reino Unido, Polonia e Holanda nas eleccións ao Parlamento Europeo do próximo ano.
En Francia, nas eleccións cantonais celebradas recentemente en Bignoles (pequeno pobo do sueste francés), gañou a Fronte Nacional (FN) desbancando ao anterior mandatario do Partido Comunista.
Desde hai tempo os movementos nacionalistas son conscientes de que van xogar un papel relevante na política europea e que a súa forza se multiplicará cando se alien e formen grupo propio. Xa no 2009 representantes dos principais partidos de identidades constituíron en Budapest a Alianza de Movementos Nacionais e o líder da extrema dereita holandesa (Partido pola Liberdade), Wilders, herdeiro ideolóxico do brillante populista Pim Fortuyn, e o francesa Marine Le Pen (FN) acaban de comunicar a súa intención de aliarse para formar un potente grupo no Parlamento Europeo, o que lles facilitará medios abundantes e, sobre todo, altofalantes para difundir os seus programas.
Non están sós. Partidos de centrodereita e incluso da esquerda achéganse perigosamente a ningún dos postulados da extrema dereita ante o medo de quedar fóra de xogo (ver, por exemplo, a expulsión de xitanos en Francia).
Da Francia da Revolución e portaestandarte da Declaración de Dereitos e Liberdades, e da Holanda pioneira nos dereitos individuais, tratamento da droga, eutanasia, homosexualidade... pasan ambas as nacións para acoller importantes bolsas dun discurso demagóxico, póndose a cargo das preocupacións de amplos sectores da sociedade, propondo para a súa solución medidas moi doados de entender pero imposibles de aplicar. Por exemplo: hai cinco millóns de inmigrantes e cinco millóns de parados: «Expúlsase aos de fóra e o seu posto ocúpano os nacionais».
Con esa ideoloxía tan simplona, demagóxica, harmonizada con posturas euroescépticas, odio aos estranxeiros e xenofobia gañan o favor das clases medias, medorentas de perder o que foron gañando ao longo dos anos. E así, probos cidadáns entréganse nos brazos dos populistas ante a mirada atónita de millóns de persoas. A demagoxia, o populismo e a extrema dereita van en aumento. Unha pantasma percorre Europa. É certo que obteñen lexitimamente os seus votos; é certo que o pobo é soberano. Pero tamén é certo que o pobo pode converterse nunha ameaza para a democracia. Xa ocorreu.