A cidade que votou si dixire o triunfo unionista e recupera o alento tras vivir a campaña máis tensa
21 sep 2014 . Actualizado á 05:00 h.Glasgow só está a cincuenta minutos de Edimburgo en tren. A uns setenta quilómetros. Pero a distancia no referendo foi moito maior. Na capital escocesa o non gañou co 61% dos votos. En Glasgow o si se impuxo co 53,5%. É o principal bastión dos catro gañados polos independentistas. A batalla electoral alí foi máis encarnizada, cos soberanistas pisando a fondo o acelerador nas rúas para quedarse cos votantes laboristas. Por iso, a dixestión da derrota aquí tamén está a ser máis pesada, como pueban os disturbios. A maior urbe de Escocia é a gran cicatriz do referendo.
Preto da rúa Saint Vincent Place, en Glasgow, brilla un Porsche branco baixo o sol. Tamén cegan algúns escaparates. É un bocado de luxo nunha cidade obreira que viviu tempos moitos mellores cando rumiaban con enerxía as súas fábricas e estaleiros e era o corazón industrial de Escocia. Agora a súa taxa de desemprego figura entre as máis altas do país. O pasado xuño a BBC difundiu que a esperanza de vida aquí é de 65 anos. A máis baixa do Reino Unido e inferior á de América Latina.
Non moi lonxe do Porsche, no peirao de Custom House, unha muller petrificada levanta os seus brazos cara ao ceo. É a estatua de Dolores Ibarruri, a Pasionaria, coa frase: «É mellor vivir de pé que morrer de xeonllos».
Na rúa Buchanan, un grupo vende pulseiras, bandeiras e folletos pedindo liberdade para Palestina. O escritor John Hilley loce unha chapa verde do si na súa solapa. «Quería celebrar o triunfo mañá. Cumpro 56 anos. Estou moi decepcionado», di. «Pero eu non voto por unha cuestión de bandeiras. É por xustiza social, por garantir certos dereitos», apunta. Cre que o non se impuxo por medo e que en Glasgow gañou o si por «a xente pobre». Para el, o 25% de abstención rexistrada na súa cidade, a máis alta dos 32 distritos electorais que participaban no referendo, é só un indicio desa pobreza. «Eu non creo que fosen laboristas que non quixesen apoiar a ningún bando. Penso que aquí hai unha importante bolsa de poboación tan marxinada que está á marxe do sistema ata para acudir ás urnas», comenta. Non se expón un referendo a curto ou a medio prazo, pero cre que non será suficiente a oferta de autonomía do Goberno británico.
Alén, membros do Partido Comunista reparten o Morning Star, a súa publicación de cabeceira. «Nos socialistas había de todo, nós apoiamos o non porque somos internacionalistas», di Keith Stoddart, un traballador social xubilado. Stoddart cre que a campaña foi agresiva en Glasgow, de moita tensión para os que non querían a independencia, cuxa visibilidade nas rúas era moito menor. «Ás veces estabamos rodeados de máis de trinta persoas, era moi asfixiante», di.
Asegura que Alex Salmond ten mérito polo feito de lograr aglutinar nunhas partido «tendencias políticas moi distintas». E non dúbida en enterrar en críticas a Margaret Thatcher e todas as súas medidas económicas. Compara os seus recortes aos actuais. E a Thatcher con Angela Merkel. «Hai anos había uns sindicatos fortes e outras condicións. Eu teño unha boa pensión pero os meus fillos xa non van tela», conta.
Coñece España, ten unha segunda residencia preto de Torrevieja. Casa iso co marxismo? Ri e di: «Nada é o bastante bo para os traballadores».
De Glasgow é o exentrenador Alex Ferguson. Activista entregado ao unionismo, creceu nun barrio obreiro que agora agoniza e traballou nun estaleiro. Tamén Nicola Sturgeon, avogada, vicepresidenta de Escocia e principal favorita para converterse na líder do partido e na primeira ministra escocesa. Tan lonxe e tan preto. Como Edimburgo de Glasgow.
o referendo de escocia