O autor que nos conmoveu con «Unha nai» e rompeu o silencio ao redor dos abusos sexuais no ámbito de la Iglesia en España está de volta en librerías coa novela bosque «Casa»
04 oct 2026 . Actualizado á 16:35 h.Un lunar nas costas do mundo. Iso é unha casa para Alejandro Palomas (Barcelona, 1967), autor do longseller Unha nai, premio Nadal por Un amor, o autor que deu con Isto non se di o paso adiante de sacar á luz lvos abusos que sufriu por parte dun relixioso do colexio La Salle de Barcelona nos 70. Ese paso abriu unha investigación sobre unha ferida inflixida por sacerdotes a nenos que aínda supura.
Ler a Palomas é volver á casa perdida. A casa é un lunar nas costas do mundo e o embigo dunha vida. «Unha casa é un estado de ánimo, e envólvenos cando temos a certeza de que existe un lugar no mundo no que cabemos. Pero pasámonos a vida intentando recoñecer ese lugar en sitios e persoas», tentea Palomas abrindo o lector de Fugas a porta da novela. Ao entrar hai descubrimento e añoranza, porque Tadeo e Mika, avó e neta que fan do campo abandonado un bosque nesta historia, logran que sexan iguais a idade da inocencia e a da memoria.
A Casa de Abaixo: a viaxe ao que non se ve
«Na casa hai unha viaxe de recuperación e de sanación, e hai tamén en quen o escribe. Eu fixen unha viaxe marabillosa, que non imaxinaba que ía facer», revela Palomas, que se está atopando nesta novela doutro xeito como lector. Non é banal que a casa deshabitada á que volven a nena e o avó protagonista desta historia chámese A Casa de Abaixo. «O que hai abaixo é o que non vemos. É a terra, son as raíces», desenvolve el a metáfora.
Palomas foi tamén ese neno que se subía a un banzo e dicía «casa!». Pasados os anos, ten aínda un alto, un planeta propio no que sentirse a salvo.
Un dos primeiros «mandatos do bosque» que nena e avó van facendo e explorando xuntos na casa , coidando a memoria familiar, é saber mirar. «Tadeo e Mika son dúas almas que se suman constantemente. Sempre foi así entre avós e netos; a xeración do medio, a dos pais, está perdida, e é lóxico que o estea, pola hiperexigencia que hai e ese estar disociado entre loo que es e a túa responsabilidade como pai.. Na relación de amor entre avós e netos, se é sa, non hai prexuízos nin expectativas. Hai un goce. Non é un ''tes que ser'', é un ''imos facer''», distingue Palomas.
Esa demolición do estereotipo de home clásico a que nos ten acostumados o autor dUnha vida é outra das claves da relación que sostén casa-bosque deste relato. «Coa neta hai unha relaxación na masculinidade do avó, que ao fin pode ser débil, pódese rir, pode ser neno e o que nunca permitiu noutros momentos», desprega.
As costuras sociais do pai severo e hermético doutras épocas ceden grazas aos netos e ás netas, o que non sucedeu no seu momento con fillas e fillos. Era diferente o signo dos tempos. «Hoxe o 60% dos maiores que son avós pasan máis tempo cos nenos que os pais. E iso é unha bendición, porque, quizá a forza de precariedade, chegamos a un modelo que conecta co ancestral», valora Palomas.
«Algúns me din: ''Estou a ver ao meu pai ter unha relación co meu fillo que nunca tivo comigo''. Palabras textuais de tres lectores: ''Ver o meu pai querer ao meu fillo, só iso, xa fai que mereza a pena ser pai''»
Escoitar a un avó é, pensa, comprender pequenas diferenzas significativas. «Confundimos a miúdo sabedoría e coñecemento —repara—. Cremos que debemos ter moito coñecemento porque o coñecemento nos defende da ignorancia, da estafa... En cambio, a sabedoría non te defende de nada».
El está feito a mirar os veteranos da vida. «Encántame o paso ao sen filtro de moitos maiores», confesa, e engade que dos lectores desta novela queda con dúas cousas: que a están lendo «moitos homes, que adoitan ser os do thriller criminal e os da non ficción». «E hai outra cousa que me ten tolo: un feedback da novela, tanto de homes como de mulleres, que está a ser moi rechamante. Algúns me din: ''Estou a ver ao meu pai ter unha relación coa miña filla, ou o meu fillo, que nunca tivo comigo''. Palabras textuais de tres lectores: ''Ver o meu pai querer ao meu fillo, só iso, xa fai que mereza a pena ser pai''.
Na casa aprendemos a ver, da man da pequena Mika, que os nenos nos ven mellor aos adultos que nós a eles. Aínda que tendamos a pensar á inversa. «Os nenos mírannos todo o intre. Incluso cando non están a mirar! Ven e interpretan, e se escoitásemos a interpretación que os nenos fan do mundo adulto aprenderiamos moito», considera.
Unha libreira galega lembrou O xardineiro e a morte, de Gospodínov, ao ler Casa. Parécese facer unha novela a converter un campo en bosque? «Eu parto dunha premisa autobiográfica. Desde hai cinco anos estou a crear un bosque», revela. Palomas tiña un trigal ao redor da súa casa que está a converter en bosque, pondo nome a cada árbore. Sabe de que fala cando escribe, subliña. «Sei que podo agardar e que non podo. Teño todas as árbores coa súa tarjetita. É totalmente literal», explica quen sente, á vez, a nena Mika, e o avó Tadeo.
A súa enerxía ao escribir Casa foi a dUnha nai, só a desa novela que nos sentou á mesa con Amalia unha Noitevella que non esquecemos cos anos.
A medida que vai vendo crecer o bosque da súa novela, o escritor vai sendo consciente do que, sen saber, contou. «Nunca crin que ía ter unha casa propia por primeira vez na miña vida. E téñoa. Non é a que eu imaxinei, é unha casa sorpresa, que restaurei nunha borda en Navarra. Mudeime 29 veces e conseguín ao fin ter unha casa propia. Está feita á miña imaxe e semellanza».
Escribir é descubrir para Alejandro Palomas. «Ou, máis ben, lembrar», que é descubrir doutro xeito.