A artista volve a Galicia con La Oreja de Van Gogh demostrando que as críticas a fan máis forte. Tras un controvertido arranque, a xira converteuse nun evento canónico
04 sep 2026 . Actualizado á 11:43 h.O verán do 2024 acelerou como un bulebule o que ocorrerá no Coliseum da Coruña os días 11 e 12 de setembro. Hai dous anos Amaia Montero reaparecía en escena —esta vez si, voluntariamente— coa intención de recuperar un trono na esfera do pop que quizais ninguén lle quitou nunca. Da man de Karol G chegou ao Bernabéu tan despampanante como naíf e entoou Rosas, unha das cancións máis icónicas de La Oreja de Van Gogh, o grupo co que estaba a piques de vivir un auténtico culebrón.
A actuación ante decenas de miles de ollos foi a descrición de farmear aura, e o punto de inflexión definitivo para que se destara a tolemia entre uns fans que xeraron a polémica musical máis acesa e misógina da década. Ía volver Amaia ao grupo que a consolidou como artista? Que pasaría entón con Leire Martínez? Ou eras dun team ou eras doutro, e á vista do que dita o tempo non hai ningunha que saíse máis vitoriosa que a outra.
É certo que mentres Leire voa en solitario, Amaia conquista corazóns coa xira Tantas cousas que contar Tour 2026, que tras un arranque comprometido e cargado de críticas nas redes, chega a Galicia habendo gañando a partida. O destes concertos é un dos casos máis flagrantes de desconexión entre o relato da internet e de mundo real. Se na primavera campaban vídeos dunha Amaia ao bordo do colapso nas súas primeiras actuacións, e tirando dunha voz que apenas lle chegaba para dirixirse ao público, conforme avanzaba a xira por diferentes cidades de España, o boca a boca gañaba a batalla. Ou a nostalxia máis ben. Porque apenas hai asistente que saia indemne de escoitar en directo, de novo e en voz desta donostiarra de 50 anos, clásicos como 20 de xaneiro, Xeografía ou París. Entre outras cousas, porque este reencontro foi un dos máis pedidos do panorama musical en España.
Non sabemos se algún día xuntaranse de novo Ana Torroja e os irmáns Cano, tampouco se existe a posibilidade de asistir ao revival de Pereza da man de Leiva e Rubén Pozo. Pero ver de novo xuntos a Xabi, Álvaro, Haritz e Amaia quenta o corazón de moitos, aínda que teñan cravada a espinita da ausencia de Pablo Benegas. O guitarrista e letrista dalgunhas das composicións máis relevantes da banda baixouse do barco cando, é certo, había a posibilidade de que afundise. É dicir, xusto despois da saída forzada de Leire do grupo.
É curioso porque, de feito, foi Benegas quen descubriu a Amaia Montero, forxando fortuitamente a lenda do pop nacional. Ocorreu a mediados dos anos noventa en San Sebastián. Pipiolos, os mozos que hoxe moven masas xa tiñan unha banda chamada Os Sen Nome, pero buscaban unha voz feminina. Nunha cea de amigos comúns na que, por certo, el ía vestido de tuno, Amaia arrincouse a cantar a capela Nothing Compares 2 Ou, de Sinéad O'Connor, e Pablo quedou namorado do ton da súa voz.
Entendidos e sabichón puxeron en dúbida nos últimos meses o xeito de cantar de Amaia. De moverse. De vestirse. E practicamente ata de respirar. Pero a boneca de trapo —canción escrita tamén por Benegas— volveuse de aceiro e, como confesou nas contadísimas entrevistas que concedeu, «todo o que non sexa vital impórtame un bledo».
A cantante sabe o que vale un peite e sufriu uns anos moito máis que complicados. Tras despegar a súa carreira en solitario, que nunca voou alto, tivo problemas de saúde mental moi graves, como ela mesma indicou, que a levaron a acabar ingresada nunha clínica especializada. A isto sumáronse os charcos nos que se meteu —cabe lembrar a polémica coa cantante Malú, a quen veladamente acusou de gordófoba—, que de forma impía foron modificando a imaxe doce e cándida que a sociedade tiña desta muller.
Os tempos de escuridade pasaron e Amaia escolleu dar a cara do xeito máis valente que ten ao seu alcance: ante o escrutinio de público cada fin de semana. Quizais non saiba facelo doutro xeito.