A película de Nolan volve menos complexas ás figuras mitolóxicas femininas, da man dun desprezo pola dimensión mítica das deidades. En compensación, a reconstrución doméstica de Ítaca resoltas de xeito brillante
21 ago 2026 . Actualizado á 05:00 h.É difícil imaxinar que un cineasta que adapta un clásico literario do calibre dA odisea non chame a atención sobre as decisións tomadas nunha adaptación, sobre todo se se trata de Christopher Nolan. Antes da estrea, escoitei a unha amiga miña, crítica de cine, argumentar que as mulleres que aparecen na cinematografía do británico-estadounidense eran meros recursos narrativos. A película volve menos complexas ás figuras mitolóxicas femininas, da man dun desprezo pola dimensión mítica das deidades: o desexo de volver non só depende de Odiseo, senón das forzas superiores que controlan os deuses gregos. Unha visión que choca coa do director que dixo expresamente que quere apelar a audiencias contemporáneas.
É algo que se volve máis palpable pola dimensión artística e o peso mediático das actrices: Zendaya, como a deusa Atenea, é unha especie de presenza visual prescindible, cando en realidade é quen intercede por el ante os deuses, Charlize Theron, como a ninfa Calipso, parece sacada dun anuncio publicitario interminable de Dior. Samantha Morton, como Circe, corre peor sorte aínda. É ela quen lle dá o consello crucial para sobrevivir ao canto das sirenas. A película quita xustamente ese xesto e déixaa apenas como unha bruxo amargada.
Hai unha escena no poema na que Atenea, disfrazada, dille a Telémaco: «Xa non es un neno; debes deixar atrás a infancia». É unha chamada a asumir responsabilidade, a deixar de esconderse detrás da comodidade do coñecido. Valería a pena devolverlle esa frase a Nolan, cunha volta de porca: «Xa non es un novato; deberías, intentar construír un personaxe feminino que non sexa esquecible». Aínda que é certo que trata de redimirse con Penélope, vemos máis impotencia que enteireza. Non todo é reproche, hai licenzas visuais e a reconstrución doméstica de Ítaca resoltas de xeito brillante. Como Odiseo, o enxeño de Nolan queda, por momentos, minguado pola altanería e condescendencia.