O ensaio de Leticia Sala, que acaba de publicar Anagrama, analiza como a industria do «skincare» normalizou o uso de veleno nas nosas caras para lucir espléndidas
29 may 2026 . Actualizado á 05:00 h.Os cuadernitos de Anagrama encapsulan as engurras que pesan sobre a sociedade actual. As fronteiras de clase, a turismofobia, a catastrófica tecnoloxía e agora tamén o engano do autocuidado. Leticia Sala, letrista de cancións e colaboradora de Vogue, mergúllase neste breve ensaio na escravitude do culto á beleza desde o seu rol de filla, nai, amiga e parella. Nunha convulsa viaxe por reflexións de referentes femininos da literatura contemporánea como Nora Ephron, Susan Sontag, Elena Ferrante ou Naomi Wolf, Leticia Sala expón cuestións morais que se afastan moito da idea romantizada que se vende do autocuidado. Que liña separa o pracer da esixencia? Por que debo querer ser mozo eternamente? Quen di como debo coidarme? E, sobre todo, por que ninguén fala da violencia estética?
A través dunha prosa directa e coloquial, e acompañada dunha impecable bibliografía, a escritora analiza como a industria do skincare normalizou o uso de veleno nas nosas caras para lucir espléndidas —non estamos tan lonxe daquelas mozas victorianas que se aplicaban chumbo en forma de cerusa veneciana—, a propaganda baseada en slogans idadistas que ninguén expón prohibir —cremas antienvejecimiento?— e a necesidade de que nenas con dentes de leite comecen a porse ungüentos para previr nin se sabe moi ben que.
Precisamente, un dos capítulos máis interesantes do caderno é o que fala, con desesperación e enfado, do concepto Sephora kids. A falta de regulación en toda Europa ante un xigante silencioso que campa ás súas anchas en redes sociais e que aboca ás menores a un camiño de comparación e infelicidade. Por non falar dos danos cutáneos que pode provocarlles comezar a usar máscaras e sérums a idades tan temperás.
Invita Sala a revisarnos. Como sempre. Sen culpa pero sen condescendencia, e lembrando as palabras da socióloga Dana Berkowitz: «O rostro envellecido se estigmatiza por deixado, o completamente liso pola súa vaidade».