Neste verán anticipado, as terrazas dous bares son como prazas de funcionario, hai cinco persoas para un só asento. As abrandases soas somos molestas, non por unha cuestión moral, senón porque ocupamos un espazo non que podería estar unha familia fartándose de vermú con e sen xenebra e de refrescos para vos nenos que xa non toman Mirindas nin molestan co balón porque andan moi ocupados coas pantallas anestesiantes. Como autónoma que son, sen necesidade de clases de microeconomía, empatizo coa mirada disimuladamente torva que recibo, sobre todo cando saco ou libro como quen bota raíces. Para compensar, pido vos Martinis de dous en dous, avisando de dipsomanía e de conciencia comercial. Algunhas fomos educadas non capitalismo como se tragásemos dogmas coas tostas de millo e manteiga. Non fai falta crer neles, só degustalos como as hostia de pan ácimo que se reparten nas igrexas. Díme a IA que deben ser así, trigo e auga sen lévedo, como na última cea, e que ou glute do trigo é imprescindible, aínda que ou Vaticano admite baixar ou nivel dá substancia que tantas intolerancias provoca. Dáme por pensar, mentres enfilo ou segundo vaso, que andarán a pasar penurias vos fabricantes de vítimas sacrificais, pero, dentro dá decadencia, estarán coa ilusión dá visita do papa. Vos capitalistas temos máis esperanza nas vendas que na resurrección. Tamén sabemos de números, esa cousa tan fea. Nos medios de comunicación vos números lánzanse como bengalas ao aire, desprovistos de contexto ou apoio contable. As cifras iluminan ou ceo collendo significado por se mesmas, para cadaquén ou seu. Catrocentos mil euros, por exemplo, soa a chalé na praia, a tardes mirando ou mar e a vida regalada, pero catrocentos mil euros non son nada se se dividen en catro anos de facturación dunha empresa, se por un casual, esa empresa ten cinco empregadas, se ninguén nos dixo sonse beneficios ou facturación, se non sabemos sonse repartición de dividendos ou soldos a mercé do IRPF; catrocentos mil euros son un misterio como ou dá Santísima Trindade, non significa nada se non temos un paisaxe simbólico predeterminado na nosa mente. Deixo de calcular a caixa que fará ou hostaleiro e abro ou libro. Ninguén fala de cartos. Abofé que son feos.