A mística da facultade de «Tese»: «O edificio é un personaxe en si mesmo. Inhóspito e magnético a partes iguais»
FUGAS
A profesora Cristina Manzano, con décadas de traballo no centro universitario onde se desenvolve esta película, debulla os segredos dun lugar que considera idóneo para esta rodaxe
24 abr 2026 . Actualizado á 16:20 h.Non hai produtora audiovisual, axencia de publicidade ou medio de comunicación que se prece sen un estudante da Facultade de Ciencias da Información da Complutense nos seus persoais. É normal. No 2023, este centro anunciou que eran xa 100.000 os alumnos que pasaran polas súas paredes grises.
A lista de ilustres, nunha institución viva desde 1972, é incontable. Moitos tardaron décadas en recoller o seu título, e outros, como o director de cine Alejandro Amenábar, nin se fixeron con el.
O cineasta non ten o seu diploma. Recoñece sen andrómenas que era un mal alumno. Pero si conta cun mural na primeira planta. A obra de Mario Figueiras e Paco Reyes mostra a Ángela (Ana Torrent) no plano dunha cotizada Sony V500. A frase descansa no formigón: «Son Ángela e vanme a matar». Todo é unha homenaxe a Tese, a exitosa ópera prima do director.
Un escenario misterioso
Cristina Manzano presentou a súa tese en xuño, xusto antes de que empezasen as cinco semanas e media de rodaxe, xa cos alumnos de vacacións. Doutora en Comunicación Audiovisual pola Complutense e profesora da facultade, pasou case toda a súa carreira ligada a este icónico edificio de corte brutalista. «O aspecto da facultade era como a suma dun teatro e os seus bambalinas. Agora ten un aspecto moito máis puído; entón era máis misteriosa ou a min parecíamo. Durante anos seguín atopando recunchos da facultade onde non estivera antes porque si, había (e hai) lugares máis accesibles e recunchos máis ocultos», conta Manzano, que lembra con cariño os seus anos no pupitre, antes de pasar ao estrado. «Na facultade atopei aos meus mellores amigos. Nesa sala azul onde Figueroa ve a cinta, en primeiro de carreira viamos nós unha película todos os venres, de oito a dez da noite».
Amenábar, que volveu recentemente a este centro con motivo dos 30 anos de Teses, lamentou a ausencia dunha toma do exterior do edifico. A cinta ten tinguiduras autobiográficas. O propio director presenciou tamén unha morte tráxica, cun cadáver desmembrado, no metro de Madrid. E o apelido Castro é por un profesor de Realización que detestaba, e ao que pediu perdón posteriormente.
«O edificio da Facultade de Ciencias da Información é un personaxe en si mesmo. Inhóspito e magnético a partes iguais». O espazo convive co rumor falso e interxeracional de que foi, ou pretendíase que fóra, un cárcere feminino. O seu vestíbulo principal, cun espazo aberto en forma cuadrangular que desvela os pisos superiores; os seus corredores e longas escaleiras e ata o seu patio interior, axardinado e tamén en forma de cadrado, fixeron crecer a lenda.
«Rodar alí foi un acerto, claro. Non sei se Amenábar expúxose algún outro lugar antes de elixir leste, pero se coñeces a facultade por dentro, véñenche á cabeza varias películas. Hai espazos e recunchos moi interesantes e prometedores para rodar un Thriller. Isto era aínda máis evidente na época da rodaxe», comenta Manzano.
Moitos alumnos teñen máis memoria da cafetería que das aulas. A escena onde se coñecen Ángela e Chema (Fele Martínez) é emblemática. Tanto que incluso obrigou a recuar ao concienzudo José Luis Cuerda, produtor da película e un segundo pai para Amenábar.
O bocadillo lomoqueso, o café barato e laxante e os banquitos no exterior poboados de latas son a paisaxe de distintas xeracións. Chema escoitaba Nada normal, do grupo de metal Ingresou Cadáver; e Ángela, A abertura do oratorio O Mesías, do compositor clásico Georg Friedrich Händel. Dous estilos distintos para dous caracteres diferentes, pero con inquietudes comúns. E todo, no escenario onde degustou aquel café mellorable ata a raíña Letizia e onde urdieron unha curtametraxe Fernando Trueba, Antonio Resines e Carlos Boyero.