Cadroume unha vez máis estar nun concerto detrás dunha persoa que apenas deixou de mirar o móbil durante a hora e media que durou a actuación, envíos de wasaps e ata transferencias bancarias incluídas. Nada que nos poida sorprender a estas alturas: o secuestro da concentración. Defendía estes días Samanta Schweblin o valor de manter a ollada fixa nun punto, sen intromisións, e como a capacidade de prestar atención se está convertendo nunha especie de superpoder só ao alcance de aguerridas minorías. Inquieta asumir que a lectura profunda dun libro —coma o acto de asistir a un concerto ou de ver unha película no cine sen caer en distraccións— sexan actitudes cada vez máis arcaicas, fóra de época, en perigo de extinción. Pero así é. Alguén con despacho en Silicon Valley decidiu chamarlle progreso a que nos pareza lóxico enredar coa aplicación do banco mentres uns músicos fan o seu traballo sobre o escenario, ou a que consideremos urxente enviar banalidades por wasap cando estamos na escuridade dun cine. Reflexionaba tamén a narradora arxentina acerca dos distintos tempos que se sobrepoñen nas páxinas dun libro. Iso que para o lector son uns segundos —a duración do intervalo que vai entre dúas frases, por exemplo— pode significar para o escritor meses de duro combate coas palabras, un exercicio de concentración onde non cabe outra cousa que actuar coa paciencia do cazador ao axexo da presa. E engadía que non lle importa transitar por esas penalidades, non en van o tempo dedicado á busca da perfección, sendo esta inalcanzable, xoga a favor de quen escribe. O tempo da atención plena: ese tempo total que nos achega ao virtuosismo naquilo que emprendemos sen inxerencias, sexa a tarefa que sexa. Rematado o concerto, a persoa que fedellaba no móbil deuse unha tregua para unirse á conversa que mantiñan os seus acompañantes, supuxen que sobre o visto enriba do escenario. Alegreime ata o extremo de querer aplaudir. Nun mundo dividido entre individuos atentos e distraídos, onde van arrasando os segundos, interpreteino coma unha pequena batalla gañada polos primeiros. As faccións da persoa devolta á realidade espida, sen o dispositivo na man, pareceron adquirir daquela unha tensión algo perplexa. Coma se recoñecese de súpeto, parando en seco, que a vida é un camiño polo que nos guiamos cada día a cegas, enredados nunha xeografía cifrada. Non lle quitei a razón.