Volveu a chuvia, que apenas se retirara, o sol apenas aparece no tempo que deixa a marea, unhas horas de area húmida e volta á auga. A min dáme igual, os excesos deixan de selo cando se volven cotiás e este orballo borroso, só un destello no medio do gris, unha chispa na pedra da igrexa que suma séculos e borrascas e mexos dos borrachos con indiferenza, combina ben co coconismo. Hoxe nin sequera soaron as campás a xúbilo, andarán cansas desta tristura xeral a pesar das comparsas, grupos entusiastas que non prenden nesta cidade tibia, tan pouco proclive a saír ás rúas, a ter sentido de pertenza como se os ósos ficticios que se visitan na tumba non foran de ninguén, nin sequera un conto propio. Como se todos désemos voltas á catedral sobre a que creceu sen ter pensado quedar para sempre. Non sei se os lugares nos pertencen ou somos nós os que pertencemos aos lugares, pero esta cidade só é da choiva e dos peregrinos, que hoxe andan asustados, famélicos de mito e primavera, que chegará, avisa ese paxaro que canta, só «hai que ter as orellas pequenas para escoitar como crece a herba nos muros» e amar o que só se ten por veces, dise na novela que ando a ler, a fermosísima Punto de araña de Nerea Pallares, que acaba de ser publicada en castelán e en catalán con tradución de Eduard Velasco, a nosa mellor literatura cruzando linguas e tecendo encaixes nas tripas das lectoras, un bordado de metáforas moi belas e ao mesmo tempo pouco sofisticadas, fermosas como os rastros dos naufraxios nunha praia onde bate o mar de fóra. Quizais funcionen mellor para buscadores de tesouros, para persoas que queiran mergullarse no labirinto e cambiar o conto sen perder o fío que sempre debeu estar nas mans de Ariadna e non dese Teseo que a abandonou na primeira illa. O nobelo nas mans desa Ari que chega a Camariñas para demostrar o poder ancestral de tecer xusto no momento en que as mulleres do pobo danse conta de que quizais se equivocaron deixando mover os fíos a outros, de que sen o son das peliqueiras o mundo se queda mudo, inútil, de que había que despregar o fío, destecer para tecer de novo, coser unhas novas redes, botarse ao mar e á palabra.