Un mozo lembra ao seu pai quizais coa intención de esquecelo para sempre, ou polo menos esquecer que un día, cando tiña 15 anos, atopou o seu corpo colgado dunha viga no garaxe da casa do bosque na que crecera...
23 ene 2026 . Actualizado á 05:00 h.Na novela que estou a ler un mozo lembra ao seu pai quizais coa intención de esquecelo para sempre, ou polo menos esquecer que un día, cando tiña quince anos, atopou o seu corpo colgado dunha viga no garaxe da casa do bosque na que crecera. Non foi unha sorpresa, os que sofren van deixando pegadas. Ás veces, cando camiñan, fan surcos na terra de tanto que lles pesa a existencia, o cal non impide que esa deserción resúltenos incomprensible.
O narrador, que tamén é o autor, fálalle a el, ao pai do que herdou os rizos ou os xestos, esa linguaxe anatómica que non serve para explicar a ausencia nin tampouco unha vida, pero quizais asusta porque quen sabe se se poden herdar as ganas de morrer. Ninguén quere un legado suicida gardado no caixón das escrituras.
Quizais o libro de Pol Guasch é un intento de exorcizar esa posibilidade, a de seguir os pasos do pai e do avó, que antes elixira o mesmo escenario para facer mutis polo foro. No relato aparécense outros suicidas, pantasmas que gardan un segredo que só coñecen eles. Anne Sexton, que desexou para si a morte de Sylvia Plath que metendo a cabeza no forno anticipouse á súa. Ladroa, chamouna nun poema. Plath escribira: «Morrer/é unha arte, como todo/ e eu fágoo excepcionalmente ben». O seu fillo, que estaba no cuarto aquela mañá, suicidouse unhas décadas despois, quizais esporeado por ese designio, «unha sombra que se esparexe», di o narrador, unha mancha imparable.
Non todos os suicidas son poetas, pero todos os mortos son unha incógnita, «quen sabe o que esconde unha reliquia?».