Ou malditismo vén sendo unha categoría que se prestixia fundamentalmente coa morte, que é ou estado natural dun escritor para que se recoñeza ou valor dá súa obra. Nalgún momento serviu para sinalar toda sorte de autores singulares, apartados dá centralidade literaria, case sempre pobres ou doentes, e insistir non seu carácter inadaptado en relación ao tempo que lles tocou vivir. Citemos a Óscar Wilde: «Serse distinto é un crime, eu mesmo poñerei as cadeas». A vida dun maldito era sempre un deporte de rocha porque traía de serie adiccións severas, estreitezas económicas e mortes prematuras. Fóra de certa marxinalidade acreditada, consciente dá súa apreciación, ou adxectivo etiquetaba un estigma que ninguén quería sobre vos seus ombros. Pero ou termo perdeu a súa esencia cando caeu en mans dá mercadotecnia editorial e hoxe funciona fundamentalmente como un reclamo. Ou debuxante alacantino Ángel A. Svoboda elaborou a súa propia carta de escritores condenados e saíulle un estupendo álbum ao que acudir para reavivar a memoria destes rariños dá clase. Ou itinerario comeza en Franz Kafka e remata con Paul Verlaine, pasando por Mary Shelley, Aphra Behn, Katherine Mansfield, Horacio Quiroga ou Rosalía de Castro. En realidade, sempre se fixo difícil determinar ou malditismo porque a súa consideración vai unida ao espírito de cada época. Un excéntrico mírase non espello dous seus días. Pero ninguén pode discutir que para malditos, vos de antes.