É filla dun importante industrial gandeiro do século pasado; de cando en Ourense había vacas, miles de vacas que producían leite, carne e dinerito. Agora substituíronas por haraganes social-tecnócratas e esta provincia está como está. De Camila dixo o seu discípulo, o falecido lembrado-esquecido Luis Rivas Villanueva, que fora a súa mellor profesora e que, todos, todos os seus alumnos estaban namorados dela; e non era por menos, loura, guapa; a Grace Kelly ourensá. Pertence a esa pléyade de mestres que conseguiron, en poucos anos, transformar esta provincia de semianalfabetos (o mestre do meu pai, D. Anacleto tiña 240 alumnos) a ser a xeración mellor preparada da historia. A xornalista que a entrevistou foi un imprudente e non dixo verdade; refírome á idade. Debería saber, que as mulleres só cumpren anos dúas veces. Os 18 e os 70; nin un máis. Está feita unha mozo# de quince anos, atendida e coidada polo seu fillo Carlos Bouzo Loureiro. Toma o sol en Combarro e, na praia, Camila deleita coa súa amenísima conversación a todos os ourensáns que no verán somos lexión e maioría. O ano que vén moveremos aos nosos sabuxos en Pontevedra e conseguiremos que Iván Fandiño bríndelle a morte dun touro. Será a homenaxe merecida á afeccionada ourensá con máis soleira e coñecementos.