Escribo baixo a sombra da paisaxe violada pola invasión dun tren que sementou morte e destrución neses campos que, na súa sinxela grandeza, son inspiración para poetas da palabra e de seméntaa. Sombra que se instalou no escritorio do meu computador e porfía por non borrarse por máis que o intento. E, ao fondo, a imaxe da miña admirada Fátima Báñez (compañeira da miña filla na súa época universitaria) prodúceme unha pena xorda e silenciosa. Porque para min ela era un referente de brillante exercicio da política e amor ao traballo, desde unha entrega xenerosa e aberta a quen, como ela, considerase a política un dignísimo xeito de contribuír a mellorar a vida dos españois. E, cando a deixou, seguiu no seu empeño.
O accidente de Urda é un tráxico exemplo, un máis, de como camiñamos cara á derrota final sen dar a batalla do xa abonda! que un día foi pacífico berro, principio do fin do terror que tinguiu de loito a España do tiro na caluga. O xa abonda! é máis que o voto que, só, non garante a democracia. Hai que recuperar o respecto á lei e ás institucións. Porque algo moi grave ocórrelle a un país convencido de que, suceda o que suceda, non pasa nada. Gústame escoitar e preguntar á xente que me rodea. Estas últimas semanas dediqueime aos mozos. A mostra era de 48 universitarios ferroláns. Algo me quedou claro: case todos son incapaces de dar máis de tres nomes de ferroláns ilustres. Pero iso queda en anécdota se engadimos que lles interesan pouco ou case nada os proxectos da súa cidade (por certo, algún moi importante) ou os resultados do informe Pisa. E a Constitución? Gárdomo...