A obra dos grandes artistas, dos creadores que lle regalan ao mundo aquilo do que antes carecía, habita a eternidade, existe por si mesma. E con independencia das miradas, sempre cambiantes, de cada época, ilumina a historia no seu conxunto. De feito, estes días volve a primeira liña da actualidade o legado de dous magníficos creadores galegos, un escritor e un fotógrafo: Eduardo Blanco Amor e José Suárez. Ambos moi vinculados, por certo, a Carlos Casares.
(Onte puiden falar moito deles con tres persoas moi vinculadas tamén o autor de Vento ferido: o seu irmán Xavier, Xavier Casares, e dous dos principais colaboradores, ademais de amigos, que Carlos tivo nos seus últimos anos, Damián Villalaín e Xosé Soutullo).
Volvo contemplar, no formidable volume editado polo Museo Centro Gaiás, as fotos de José Suárez, Pepe, esas fotos que lle mostraron ao mundo, desde Galicia, dous das grandes voces —e das grandes miradas— da fotografía europea, Xosé Luis Suárez Canal e Manuel Sendón, e a emoción invádeme. Fotografías como as das romarías galegas publicadas no suplemento dominical do diario A Nación, en Buenos Aires, en 1935, con texto do propio Eduardo Blanco Amor.
A Branco Amor, por certo, rendéuselle no Círculo de Perlío, no ano 1976, un dos máis grandes homenaxes da súa vida. Unha homenaxe que tivo, entre os seus impulsores, a un gran número de traballadores de Astano. É fermoso lembrar que o escritor, que tamén era un excelente fotógrafo, estivo alí, onde vai, camiño do mar, o río Cádavo.