Hoxe é Domingo de Resurrección, o Domingo de Pascua, que, aínda que ás veces o esquezamos, é a máis grande das festas do Cristianismo, porque nela celébrase a vitoria de Cristo sobre a morte. E eu, queridos amigos, permito enviarlles, desde aquí, a miña felicitación máis afectuosa a todos vostedes, á vez que lles agradezo, de novo, a súa presenza alén do papel e a tinta. Pero, dito isto, non me resisto, tampouco, a lembrar que mañá é Chamorro. Nin a deixar de dicirlles que Chamorro é a primeira das grandes romarías da primavera galega. Así que eu hoxe, un ano máis, este domingo, que é festa e véspera ao mesmo tempo, relerei Dafne e ilusións, de Torrente Ballester, para poder soñarlle a Serantes, lugar ao que tanto quero, as Torres Mochas, situadas —non moi lonxe do santuario de Nosa Señora do Nordés— fronte ao campo da Feira do Dous. E sobre todo para escoitarlle dicir de novo a don Gonzalo, agora cos meus ollos —precisamente en Dafne e ilusións—, aquilo de que «a imaxe da Virxe do Nordés» que «se visita en Chamorro» é «pequeniña», e «o Neno asómalle por un buraco que fan ao manto, unha especie de ventanita redonda e galoneada de ouro».
Gústame subir a Chamorro todos os Luns de Pascua. Sempre fun, porque se algunha vez non puiden subir en persoa fíxeno co corazón, á vez que co pensamento. Alí, un ano si e outro tamén, adoito reencontrarme con amigos que ás veces non vexo durante meses. E a luz das velas tráeme o recordo dos que xa marcharon a vivir alén do río; quizais tamén eles, agora invisibles, suban a costa.