Sen dúbida debe de haber, no máis fondo do noso corazón, un lugar no que repousan, uns xunto a outros e a miúdo durmidos, os recordos dos momentos de máis intensa alegría da nosa vida: a memoria deses instantes nos que, de tan contentos como estabamos, chegamos a sentir algo moi parecido á felicidade. Moitos deses momentos, como é natural, están unidos a grandes acontecementos —como o nacemento dun fillo, sen ir máis lonxe—. Pero outros, en cambio —e é destes dos que quería falarlles agora—, permanecen unidos a esas pequenas cousas ás que non sempre sabemos dar o valor que teñen, aínda que sexan capaces de facer do mundo un lugar inmensamente mellor. Recordo moi ben, por exemplo —e estou seguro de que a moitos de vostedes sucédelles outro tanto, xa me dirán...—, o moito que representaba para min, de neno, un cómic novo. E xa non digamos que me regalasen un libro ilustrado, que xeralmente era unha adaptación, para o público infantil, dalgún clásico universal, como o Quixote, a Odisea ou As mil e unha noites.
Xa se sabe que a verdadeira felicidade nada ten que ver coa diversión, aínda que a miúdo se crea o contrario. A felicidade non nace do que se ten, senón do que un é capaz de dar aos demais. Pero determinadas lecturas poidan facer ás veces que a vida se ilumine como cando eramos nenos. A min pasoume onte, cando atopei un libro de Carlos Casares que non lera: unha pequena biografía de Ánxel Fole, unha marabilla, que me permitiu regresar a un tempo no que o mundo era moi fermoso e moi grande.