Nun medio informativo francés fíxose unha enquisa sobre se os europeos somos felices ou non. E ata se estableceu unha clasificación de países segundo o grao de felicidade que declaran os cidadáns de cada un deles. España, segundo esa enquisa, parece que baixou varios postos respecto ao ano anterior, aínda que non se especifican as causas. Eu creo que se debe a que nos rimos menos porque dramatizamos demasiado as cousas. Rimos moi pouco, e case nunca de nós mesmos, que é unha boa terapia.
Cientificamente afírmase que as persoas que rin esquivan mellor a tristeza e o desánimo. E gozan mellor o lado amable do que lles pasa. Ademais, ter o sentido do humor incorporado cada día ao estado de ánimo persoal tamén é unha forma de ser intelixente. Aínda que ás veces non o pareza.
O filósofo Ortega e Gasset contou que a súa nai, esposa dun intelectual de gran prestixio (José Ortega e Munilla, que dirixía os tres diarios máis importantes do Madrid da época, e novelista moi celebrado naqueles momentos), díxolle unha vez ao fillo de ambos os (o futuro filósofo) estando o pai nun divertido faladoiro na casa con escritores e amigos intelectuais: «Mira, fillo, que bobos son uns homes tan listos». Porque eles se entretiñan nese momento falando de cuestións graciosas, moitas veces absurdas, cheas de enxeño máis que de lóxica e razoamento. Adoita ocorrer, nestas reunións informais de xente culta e con sentido do humor, que a conversación se desvía por meandros insólitos, con faísca e graza. E non por iso deixan de ser unhas persoas formais e responsables.
Na actualidade tan complicada que vivimos, todos deberiamos potenciar o sentido do humor porque axuda a soportar as contrariedades e os malos momentos. Ser divertido non é o contrario de ser serio, dous conceptos que poden ser compatibles.
Nunha comida recente de antigos compañeiros do Ensino, ningúns moi bos amigos, compartimos unha mesa distendida e, por momentos, moi divertida. Non falamos de política nin de relixión, e moi pouco de fútbol. Falamos de recordos amables, de anécdotas graciosas, da vida desde o lado amable e xeneroso, que o ten, en maior ou menor medida, para todo o mundo.
Foi unha experiencia que nos reconfortou a todos, e é que nunha reunión distendida, o enxeño e o humor animan a boa conversación, nas mesas familiares, nas comidas de compañeiros de traballo, como neste caso, e nos faladoiros do café con amigos.
É un síntoma social moi positivo: axuda á relaxación, invita a todos a participar, crea bo humor e incita a gozar o momento. Onde hai persoas intelixentes é moi probable que o humor estea tamén presente. E se hai humor, hai cordialidade e boas sensacións. É unha pena que nos tempos rápidos e inmediatos que vivimos váiase perdendo o hábito da reunión alegre, do parloteo amable e agudo, e perdámonos así, sen gañar nada a cambio, esa parte amable da vida.