O 24M deixa ao bipartidismo tocado, pero non afundido e con medo a pactar tendo en conta que as xeneralas están á volta duns meses. O PP non logra manter a maioría absoluta nos seus feudos aínda que foi a forza máis votadas en nove das trece comunidades
03 sep 2015 . Actualizado á 19:02 h.Intuíase, dicíano as enquisas, barallábano os partidos, pero con tanto votante indeciso como se aseguraba que existía, ninguén se atrevía a dar por seguro o novo panorama político que aluma o 24M, co bipartidismo tocado, pero non afundido, e no que se antolla que a palabra chave vai ser «pacto».
Nun escenario no que a torta electoral dividiuse en porcións de distinto tamaño ás acostumadas e no que se ha arrinconado ás maiorías absolutas, co PP como principal prexudicado, seguro que haberá chamadas máis ou menos grandilocuentes que apelarán ao espírito da Transición. Ou simplemente a acordos que garantan a estabilidade das institucións e que recuperen a España dos pactos. Esa vai ser a palabra máxica.
Os resultados desta xornada abocan a eles. Pero en que sentido? Respectar a lista máis votada?Intercambiar concellos e comunidades?Formar frontes por parte de quen non foron a primeira forza?. A resposta pode complicarse tendo en conta que as eleccións xerais están á volta duns meses e esa proximidade pode condicionar os pactos polo medo dalgúns partidos, sobre todo os que irromperon con forza no mapa electoral (ler Cidadáns e Podemos) a retratarse máis do que quixesen e prexudicar así as súas aspiracións futuras.
Pero aínda que ningúns se encargarán de lembrar en breve que o líder de Podemos, Pablo Iglesias, aseguraba meses atrás que o seu obxectivo era botar á «caste» e non pactaría nin con PP nin co PSOE, a hemeroteca non será un inconveniente para que moito poder municipal ata o de agora abandeirado polo PP pase a mans da esquerda tras algunha conversación segura con Pedro Sánchez.
É o que se temen insignias dos populares como a candidata á alcaldía de Madrid, Esperanza Aguirre, e a secretaria xeral do PP, María Dolores de Cospedal, e que poden ver como se esfuma a súa vara de mando na capital de España e na comunidade de Castela-A Mancha. Dous bastións que se poden sumar a un goteo doutras cidades e comunidades como Estremadura, Aragón, Valencia, a comunidade da que é capital...
Un duro golpe para os populares ante o que para moitos dirixentes e simpatizantes non serve de consolo que o PP, a pesar de perder algo máis de dous millóns e medio de votos respecto a 2011, seguir sendo o partido máis votado en toda España.
O PSOE tamén se suma á mensaxe de toda noite electoral que se prece consistente en que todos gañan, ao proclamar o seu secretario xeral que, fronte á ameaza que supuña o partido de Iglesias, os socialistas mantéñense como primeira forza da esquerda.
Xa se ven gobernando en comunidades como Estremadura e Castela-A Mancha e, aínda que se mantén por detrás do PP no cómputo xeral e sufriu golpes duros nas súas aspiracións a institucións como o concello de Madrid, Pedro Sánchez colle aire ante as primarias socialistas para as xeneralas.
Podemos e toda a serie de coalicións que levaron o seu selo poden exhibir como un éxito a vitoria de Ada Colau en Barcelona e o segundo posto de Manuela Carmena coa opción máis que probable de que se converta na próxima alcaldesa madrileña.
E aínda que non chegou a colmar as expectativas existentes, Cidadáns vai sentar en moitos concellos e comunidades e vai ser decisivo en moitos deles para empezar a encher páxinas da súa historia política.
Unha historia que cheira a fin no caso de UPyD e que deixa moi tocada a Izquierda Unida, coa perda de gran parte da representación que tiña en moitas institucións.
As eleccións de hoxe presentábanse por moitos como unha oportunidade de cambio. Non hai habido unha revolución, pero si vai cambiar algo nun panorama político que vai obrigar a cohabitar en maior medida a gobernos de diverso signo.
E a final de ano, se os resultados de hoxe non fan reescribir a súa folla de ruta ao presidente do Goberno, Mariano Rajoy, uns afrontarán as xeneralas co desexo de que sexan a segunda parte do relato escrito este 24M e outros quererán que se trate dunha nova historia.
O PP non mantén os seus feudos
A irrupción dos novos partidos como Podemos e Cidadáns fixo cambalear as maiorías absolutas do PP nos seus feudos tradicionais, aínda que foi a forza política máis votada en nove das trece comunidades que este domingo renovaban os seus parlamentos. Algo mellor fóronlle as cousas ao PSOE, que foi o partido con maior porcentaxe de sufraxios en Asturias, aínda que con menor apoio que nos anteriores comicios, e en Estremadura, onde Guillermo Fernández Vara obtivo máis apoio que o seu rival político do PP José Antonio Monago.
Pendentes pois dos pactos postelectorais, as eleccións autonómicas debuxaron un mapa aínda máis complexo, con parlamentos arcoiris en casos como Navarra, Aragón ou Baleares. E onde nada cambiou foi na cidade autónoma de Ceuta, cuxa asemblea seguirá dirixida sen problemas polo popular Juan Jesús Vivas. Non será así en Melilla, porque Juan José Imbroda terá que pactar para manter a presidencia ou gobernar en minoría.
O PP foi o partido máis votado en Aragón, Baleares, Cantabria, Castela-A Mancha, Castela e León, Comunidade Valenciana, Madrid, Murcia e A Rioxa, aínda que se derrubou en moitas destas comunidades con respecto aos anteriores comicios. Deste xeito, Luisa Fernanda Rudi non puido facerse nin cun terzo dos votos e queda con 21 dos 67 escanos do parlamento aragonés (perdeu 9 deputados); o PSOE de Javier Lambán rabuña 18 (catro menos) e Podemos, con Pablo Echenique de cabeza de cartel, faise con 14. A este trío de formacións de unirá no Parlamento autonómico o PAR (6 escanos), Cidadáns (5), Chunta (2) e EU (1). Estes dous últimos perderon dous e tres escanos, respectivamente.
Quince escanos deixouse o PP de José Ramón Bauzá en Baleares, que logrou 20 nun parlamento tamén multicolor con oito partidos representados, sen maioría absoluta de ninguén e cun PSOE que tamén perdeu apoios (13 escanos fronte aos 18 de 2011). Podemos convértese na terceira forza política con 9 representantes. Tamén en Cantabria o pau que recibiu o PP de Ignacio Diego foi notable, xa que perdeu 7 dos 20 escanos cos que contaba. O partido rexionalista PRC mantívose nos seus doce deputados, o PSOE deixouse 2 dos 7 que tiña e entran na cámara rexional Podemos (3) e Cidadáns (2).
En Castela-A Mancha, que elixía 33 representantes fronte aos 49 que compuñan a anterior cámara, María Dolores de Cospedal non revalidou a maioría absoluta e conseguiu 16 escanos. O PSOE de Emiliano García-Page písalle os talóns con 14 e entrou en escena Podemos, con 3 representantes. Ao bordo da maioría absoluta quedouse Juan Vicente Herrera, cabeza de lista do PP en Castela e León, ao que lle faltou un escano para poder gobernar con tranquilidade, xa que obtivo 42 dos 84 escanos en xogo. Os socialistas quedáronse con 25 (catro menos), Podemos entra na Cámara con 10 e Cidadáns con 5. Izquierda Unida e UPL conservan o escano que tiña cada un.
Alberto Fabra, do PP, foi o candidato máis votado na Comunidade Valenciana, pero deixouse no camiño nin máis nin menos que 24 escanos dos 55 cos que puido gobernar sen problemas na pasada lexislatura. Non lle foi mellor ao PSOE, que perdeu 10 dos 33 escanos. Todo o contrario que Compromís, ao que o electorado valenciano outorgoulle 19 representantes na cámara (tiña 6). Trece deputados cada un terán Cidadáns e Podemos. Izquierda Unida desaparece (tiña 5).
Cristina Cifuentes non puido repetir na Comunidad de Madrid os resultados do PP nas eleccións de 2011 e obtivo 48 escanos (tiña 72). Algo mellor foille ao PSOE de Ángel Gabilondo (37 fronte a 36). Podemos converteuse na terceira forza política (27) e Cidadáns na cuarta (17 deputados). Izquierda Unida e UPyD resultaron tamén prexudicados pola irrupción desas dúas forzas políticas e desaparecen da Asemblea as súas 13 e 8 deputados, respectivamente.
E ao bordo da maioría absoluta quedouse así mesmo o candidato do PP á Región de Murcia, Pedro Antonio Sánchez, que non ha rebañado o escano que lle permitiría gobernar sen pactos. Así, obtivo 22 dos 45 postos en xogo (perde 11), seguido dos 13 do PSOE (gana 2), os 6 de Podemos e os 4 de Cidadáns.
Non logrou revalidar a súa sexta maioría absoluta o aspirante do PP nA Rioxa, Pedro Sanz, que logrou 15 escanos, cinco máis que o PSOE, en tanto que Podemos e Cidadáns estarán na cámara autonómica con 4 representantes cada un.
Os socialistas só lograron ser os máis votados en Asturias e Estremadura. No Principado, o maior castigo recibiuno o Foro Asturias de Francisco Álvarez Cascos, que se deixou nesta cita electoral 9 dos 12 escanos que tiña. Javier Fernández, do PSOE, foi o candidato máis votado e logrou 14 escanos, aínda que perde 3; o PP, 11; Podemos, 9; Izquierda Unida con Gaspar Llamazares puido manter os seus 5 deputados, e Cidadáns logrou 3.
En Estremadura, o socialista Guillermo Fernández Vara foi o máis votado, con 30 deputados (os mesmos que ata o de agora), pero non poderá gobernar en solitario. Os populares de José Antonio Monago estarán representados na Asemblea con 28 deputados, Podemos con 6 e Cidadáns con 1.
Sete forzas políticas formarán parte da cámara navarra, onde ningunha terá a maioría absoluta. UPN foi a que obtivo un maior respaldo, con 15 escanos, seguida de Geroa Bai (9), EH Bildu (8), Podemos (7), PSN (7), PP (2) e I-E (2).
O Parlamento canario contará con seis grupos. Coalición Canaria, liderada por Fernando Clavijo, gañou as eleccións, sen maioría absoluta, con 18 (perde 3); por diante dos 15 do PSOE, que se mantén; os 12 do PP (perde 9) e os 7 de Podemos.