O Cine Lalín leva máis dunha década esquecido e en espera dun comprador

Como no popular dito, o tempo voa tamén para o Cine Lalín. Un edificio de estilo racionalista cuxo deterioración segue imparable desde aquel afastado 2003 cando se proxectou a última película na sala. Os luns ao sol baixaron o pano dese espazo cultural que xa cumpriu máis de dúas décadas pechado baixo sete chaves. Distintas xeracións de lalinenses e dezáns seguro que gardan na memoria o recordo dos flocos de millo, os filmes en pantalla xigante ou os dous galiñeiros deste cine.

A súa compra no 2008 pola extinta Caixa Galicia, xunto ao contiguo edificio coñecido popularmente como Casa Balado, abría unha porta á esperanza para unha posible restauración. Desde a entidade financeira descartouse acometer un proxecto para devolverlle o seu esplendor ao Cine Lalín e optaba por sacalo ao mercado. Toca retrotraerse a outubro do 2013, cun prezo de 505.328 euros para a venda fixada pola propietaria nese momento, a Fundación Novacaixagalicia. Pasaron doce anos desde entón e o cartel de véndese segue colocado na súa fachada, do mesmo xeito que na Casa Balado.

No seu día especulouse coa opción de promover algún tipo de alugueiro social para darlle vida ao Cine Lalín en espera da súa venda. Incluso se falou de trasladar a ese edificio o Museo do Monicreque ou outro fin cultural e social por parte do Concello. Pero o goberno local do PP descartaba entón a súa compra e aínda que o cuadripartito barallou tamén esa posibilidade, tampouco a chegou a materializar. O mesmo ocorre tras regresar os populares ao poder.

Desde o sector inmobiliario sempre se considerou demasiado elevado o prezo para abonar nesta venda. Nin sequera o tempo transcorrido cos prezos do chan á alza, xunto coa céntrica localización, parecen animar a un posible comprador para ningún dos dous inmobles. A protección con que contan no PXOM e o elevado investimento para devolvelos á vida tampouco axudan. Mentres os achaques aumentan día a día, con humidades crecentes, riscos de desconchones nas fachadas e unha imaxe deplorable para quen transita ao seu lado.

O futuro do Cine Lalín preséntase sombrío, caído no esquecemento entre os cambios vividos pola propiedade —agora integrado no patrimonio inmobiliario da Fundación Galicia Obra Social, de Abanca— e o desinterese do mercado inmobiliario. Só serve de escaparate para o Cocido.

Da maqueta a escala á factura de Laxeiro por decoralo

Un edificio sen pretendentes, no Cine Lalín destacan as formas orgánicas da súa fachada tras a reforma do edificio nos anos

60 do século pasado polo arquitecto Emilio Quiroga, rompendo cos deseños habituais por entón para as salas cinematográficas. Formigón e pedra, grandes cristaleiras, nun inmoble con relevancia arquitectónica que quedou reflectida nunha curiosa maqueta que loce na óptica Santórum.

A proposta de escaparate máxico deste negocio converteuse nunha oda ao cine. Aínda permanece tanto a maqueta do edificio como diversos documentos, tanto orixinais como copias, ademais de carteis ou metraxe de películas, entre outros elementos. Destaca entre esas curiosidades o recibín emitido por Laxeiro a favor de Manuel Balado, datado en febreiro de 1943, para xustificar que recibiu 3.000 pesetas daquela época pola decoración interior. Unha obra do artista universal lalinense que se perdeu naquela reforma, aínda que os máis soñadores crean posible que estea oculta tras unha parede.

Outro foco de atención atopámolo nun plano do edificio asentado na Praza dúas Nenos, curiosamente coa escultura de Laxeiro á súa beira. En amarelo pintaron as vías de tránsito dentro deste inmoble que merece alguén que o queira. Dá case medo pensar como se atopa o seu interior dados os anos transcorridos sen apenas mantemento, con algunha fiestra incluso aberta.

As gretas da súa fachada deberían axitar algunha que outra conciencia. Ese patrimonio arquitectónico e memorístico do Lalín de outrora debe perdurar, agora só convertido nun panel xigante de anuncios. Triste final despois de tantas risos e choros, de bicos furtivos, no seu interior.

A opción moi remota dunha compra municipal

A rehabilitación do antigo cine e deter así o avance da súa deterioración soa podería chegar por unha adquisición pública. Desde o sector privado está descartada na práctica, visto ademais o tempo transcorrido desde que saíu ao mercado. Por tanto as miradas apuntan ao Concello. E por aí, polo menos a curto ou medio prazo, tampouco se albisca un horizonte luminoso. Perdeu posicións e quedou totalmente atrasado ao optarse pola compra da Casa de Álvaro, cuxa restauración está na súa recta final. Ademais coa competencia do moderno edificio sociocultural de Rivero xa en activo e no futuro Expodeza.

---

---

---