En tres tramos podemos dividir a película do partido: un curto thriller, o Imperio Contrataca e o momentazo do aperitivo e a cervexa. Pasamos do sufrimento á paixón e de aí ao muermazo. Todo en apenas unha hora, o tempo que levou dixerir a fortaleza australiana, martirizarla con triplos e mates, para permitirnos ver o último cuarto de xamón serrano, olivas e clarita de verán.
Deu para todo iso e máis. O mellor, creo, foi ver a Pau Gasol sentado no banco por completo os últimos 10 minutos e que á súa vez, nin nos acordásemos de Navarro. Porque falando de escoltas, brillou Rudy, que volveu. Está a pensarse en colocar outro cámara preto de canastra, para o seguinte partido, para ver se iso era o que necesitaba o mallorquino. A pesar de que a Helen Lindes indignouna, vía twitter, o coscorrón, que a todo debe estar un atento.
Os tramos centrais foron demoledores: un espectacular 49-20 para España parece unha pasada ante un equipo tan constante como Australia. Abriuse a lata no segundo cuarto con triplos e por aí os amarelos, fóronse diluíndo. Entendo por certo, que a Reis párenlle en todos os controis. Non ten mans, ten imáns. Mellor, que alguén explique como con dous metros, pódese seguir xogando a este nivel na posición de pivote.
A cousa xa se pon clara. Carraca aos ingleses en 48 horas e logo a colocarnos para as medallas. Rusia e Brasil, Brasil e Rusia, porán as cousas no seu sitio. Aí será mellor ter lista a artillería. Levamos dous pasos sinxelos. Moito máis do agardado nun torneo tan apertado como os Xogos Olímpicos. O asunto segue pintando ben. Realmente, moi ben.