Goslar é unha pequena cidade da Baixa-Saxonia alemá, deitada aos pés da serra do Harz, onde o monte Brocken e a célebre noite de Walpurgis. A localidade, en extremo pintoresca, é famosa, ademais, por ser cidade imperial. En Goslar experimentei por vez primeira as delicias dunha bratwurst mit sauerkraut, regada por un bock máis que mediano da cervexa Gose característica da rexión. Tamén en Goslar, unha xélida tarde de decembro, vin por vez primeira un Weihnachtsmarkt, un mercado de Nadal, tan do gusto dos europeos do norte. Todo o que eu entendía como espírito navideño aliábase naquel mercado coa máis prístina Gemütlichkeit boreal, ese sentimento do recoleto, do apracible, do demorado e confortable, tépedo e silandeiro. Eu, que adoro o meu país, admiro das culturas nórdicas a súa sobriedade e elegante discreción, que moitas veces boto en falta nesta vella pel de touro.
A capacidade hispánica para transmutar o nobre bronce en vil chatarra é asombrosa. O cego Max Estrella xa o intuíu: a miseria do pobo español, a gran miseria moral está na súa chabacana sensibilidade. Ao igual que, ao dicir do vate, transformamos o Ceo nunha «quermese sen obscenidades a onde, co permiso do párroco, poden asistir as fillas de María», podemos trocar un mercado de Nadal nunha verbena multitudinaria e pasada de decibelios, con fritanga, aceite de churrasco e tiovivos, onde a auga de cocer o polbo vai polos sumidoiros abaixo, e o Nadal, en conxunto, nunha grotesca competición, de cobertura nacional, polo número de leds instalados nas rúas das cidades, polos metros de altura da arbore de marras e pola popularidade do acendedor da monstruosa iluminación, a ver quen a ten máis grande.
A tendencia ao histrionismo, tan patolóxico como paleto, de certo rexedor do país foi o detonante desta patética horterada da iluminación de Nadal, e a marabunta anexa, ávida de selfies, que, como a gripe, esténdese sen control, para gran prexuízo da sufrida veciñanza das cidades infectadas, do silencio, tan grato ao inverno, e da natural escuridade das horas, violentamente invadida por unha desapiadada contaminación lumínica. Sospeito que o ano novo as «oscuras golondrinas», fartas da lata que damos, non volverán.