Os correlimos comúns xa están instalados no Burgo para invernar
09 dic 2019 . Actualizado á 16:20 h.Cando botan a voar, apertados para formar unha nube veloz, e mentres cambian de altura ou dirección sobre a brillante superficie da ría, parecen de súpeto desaparecer da vista, para de inmediato rexurdir.
O seu truco para lograr ese instante de aparente ausencia é ben doado: canto fan é virarse ao unísono para mostrar, en lugar dos seus dorsos escuros, as súas brancas partes inferiores, que entón se confunden co fondo pálido contra o que voan.
Sesión de maxia
Para os seus potenciais depredadores, por exemplo os falcóns, esa danza aérea debe supor, máis que un artístico desafío, unha burla en toda regra. No meu caso, é coma se asistise a unha sesión de maxia non por tan sinxela menos fascinante. E protagonizada, ademais, por trasgos.
Tanto cando voan como cando se afanan en percorrer as beiras a paso urxente, aguilloando o limo cos seus longos picos en busca de invertebrados, os correlimos comúns lémbranme sempre a eses geniecillos que no conto infantil axudan pola noite ao ancián zapateiro, sen que este o saiba, a rematar as botas que lle encargaron de palacio.
Unha tribo fiel
Son unha tribo moi fiel a este lugar. A saber de onde veñen. Quizá de moi ao norte. A súa presenza invernal neste estuario, como a doutras aves, vincúlanos de xeito moi especial, unha vez máis case máxica, a eses lugares tan remotos. E lémbranos as verdadeiras dimensións deste planeta. E a súa fraxilidade.
Fai non tanto, este humidal estaba esnaquizado polo veleno da contaminación. Aínda lle queda moito por recuperar, pero desde hai xa tempo as aves volveron a el, para convertelo, entre outras cousas, nun recurso pedagóxico extraordinario. A través delas, da súa diversidade, costumes e viaxes, é máis sinxelo e divertido ensinar aos nosos cidadáns máis pequenos a coidar este mundo. A que non repitan os erros de quen lles preceda. A alegría do zapateiro cando esperta e ve a súa tarefa rematada non é tan diferente da miña cada vez que vexo a nenos e nenas contemplando admirados a estas aves.
Emerxencia climática
Penso niso mentres en Madrid está a piques de rematar a COP25 sobre a emerxencia climática: Que outros trasgos, que maxia e que realidades, necesitamos hoxe maiores e pequenos para aprender? Como será o mundo de quen sexa anciáns dentro de sete ou oito décadas? E este litoral, ante a anunciada subida do nivel do mar? Seguirán os descendentes destes correlimos comúns acudindo aquí no inverno en similar número?
Cando por fin se posan, ponse a traballar de inmediato. Fano cun afán contaxioso, como cos seus picos teclearan con impaciencia esta mensaxe: os mellores trasgos son o compromiso persoal, o activismo, a educación ambiental, a política honesta, a verdadeira responsabilidade corporativa, a convicción na posibilidade dun futuro mellor! Veña, humanos, espertade, e ao choio!
COMO IDENTIFICALOS
Son as aves máis pequenas e numerosas de cantas pululan polas beiras da ría.
As súas MIGRACIÓNS
Aquí son máis numerosos no inverno, aínda que os podemos ver tamén en boas cifras durante as súas migracións primaverais, cando pasan cara ao norte, e meses despois, cando regresan.