Deixa sen salouco a todos que Coruña teña un estadio pegado á praia e que os dous teñan o mesmo nome, nunha unión máxica que mira ao Atlántico co vento de cara
04 jun 2026 . Actualizado á 05:00 h.Non me estraña que o resto de España flipase coa afección do Dépor o domingo pasado, non sorprende porque as imaxes desa marea branquiazul desbordando toda a cidade deixáronnos a todos sen respiración, vendo como familias enteiras, nenos e papás, acompañaban a toda a rapazada que fixo o corteo cantando e alentando ao equipo en todo o camiño cara ao campo. Pero o que realmente sorprende e deixa sen salouco a todos é que na Coruña teñamos a sorte de ter un estadio pegado á praia e que os dous teñan o mesmo nome, nunha unión máxica que mira ao Atlántico co vento de cara. Ter Riazor pegado á area é unha fortuna, sábeno ben os seguidores do Dépor que van percorrendo as distintas urbes e atópanse con campos de fútbol situados nos arredores, en polígonos industriais, afastados do bulicio do centro. Nós, en cambio, acabamos para comer, pómonos a camiseta e a bufanda e enfilamos camiñando o paseo marítimo con ese cheiro a salitre que é sinestésico. Unha mestura poética capaz de xerar fotografías únicas como as do domingo pasado, nas que se observa unha marea de auga e outra marea de xente co mesmo azul vibrante. Outras veces, o traxecto cara ao estadio, sobre todo no inverno, convértese nunha odisea atlántica que só nós sabemos saborear, como un xeito único de entender a vida, o fútbol e o mar. Non pode ser o mesmo, e non o é, dirixirse a un campo de fútbol nunha chaira estéril que ir a Riazor. É outra liturxia que cambia por completo a experiencia futbolística. Aquí sabemos que as mareas soben e baixan, e que por iso o Dépor sempre ten un horizonte que mira ao infinito. Xogar ao fútbol co mar de fondo é un privilexio que só nós, os coruñeses, podémonos permitir.