IN MEMORIAM
18 jun 2004 . Actualizado á 07:00 h.É DIFÍCIL ser obxectivo cando se fala dun amigo que morreu, porque os recordos que a túa memoria rescata son sempre positivos. Pero é que neste caso todos son agradables. Para min e para moitos outros foi o mellor compañeiro na profesión e case un irmán no persoal. Manolo Fontaíña tiña a capacidade de catalizar a contorna, era o nexo de unión entre amigos e a referencia sempre presente no ambiente profesional. O seu único defecto coñecido era non saber dicir que non aos favores que lle pedían. Nacer en Santa Uxía de Ribeira supoño que lle conferiu un espírito viaxeiro e aventureiro, pero o seu carácter era claramente mediterráneo, cunha predisposición á alegría e ao sorriso doado que coñecín en moi poucos. Así pois, non me estraña que rematada a carreira de medicamento acabase por trasladarse a Barcelona para cursar a especialidade en Pediatría no Hospital Vall de Hebrón, onde aínda moitos compañeiros conservan na memoria a súa capacidade de traballo e o seu humor a proba de cansazo. De alí tróuxose unha gran bagaxe profesional e unha familia á que sempre adoraba. Previo paso por Almería e Ourense, o seu camiño conduciulle a esta cidade onde desenvolveu a súa profesión no Hospital Teresa Herrera, no Centro de Saúde do Ventorrillo e na Maternidade Belén. Dado o seu carácter alegre e sociable, pronto foi moi popular entre os compañeiros e entre os seus pacientes, aos que dedicou moito máis tempo do exixible. Desta forma converteuse na alma dos Xoves Pediátricos , conseguindo para as conferencias a estupendos relatores e, sobre todo, conseguindo aglutinar a todo o colectivo pediátrico do norte da provincia. O mesmo era capaz de dar unha charla para pais que se enrolaba cunha oenegué para atender no seu mes de vacacións a nenos das zonas máis pobres do Perú (aínda lle lembramos contando impresionado as miserias das que fora testemuña). Desta forma, moita da xente que lle coñecemos (compañeiros, pacientes...) consideramos que merecía pola nosa banda e da cidade un recoñecemento e un agradecemento á paixón que puxo no seu traballo. Por iso, o día 12 de xuño, nun acto modesto (como a el gustaríalle) colocouse no centro de saúde do Ventorrillo unha pequena placa que honra a súa memoria. Foi un pequeno acto de xustiza con quen tan ben soubo dignificar a profesión e a amizade.