Por que deberías aceptar esa dor na cintura se é mellor levantarse dun respingo das cadeiras? Ou o desamor dun amante, se poderías estar a dar un romántico paseo polo Sena? Por que abrazar os desgustos da vida, as circunstancias que non che agradan? Se podes chulearte na queixa, por que aceptar o perdido?
Pechar o foco no negativo (unha tendencia natural do cerebro) reforza e perpetúa todo o que está mal. E, de camiño, róubache a esperanza. O esplendor da vida éche negado. As túas grandes aspiracións derrúbanse como naipes. Perdiches a ilusión.
Pero a realidade non ten por que estar de acordo coas túas expectativas. Para atopar unha saída á túa situación, debes primeiro aceptar as cousas tal cal son. Cando está o suficientemente escuro, di o refrán, podes ver as estrelas. Abrazar a escuridade obrígate a aguzar a vista e a enfocarte nas posibilidades. Iso dá esperanza. E a esperanza é o motor para a acción. Sen ela, non hai futuro.
De todas as emocións positivas, a esperanza é a única que se activa fronte ao negativo, segundo a ciencia. Cando algo vai mal, necesítala para non afundirte na desazón. E así funciona: é unha ferramenta de supervivencia. A esperanza dáche confianza, faiche notar que non estás tan indefenso, que hai algo, aínda que sexa pequeno, que podes controlar para cambiar o futuro. Aínda que sexa a túa actitude.
A esperanza é unha habilidade que se aprende, e hai un método científico que te ensina a recuperala. Na súa ampla investigación, o psicólogo Dan Tomasulo identificou sete actitudes que farán renacer a túa esperanza.
Busca posibilidades: enfócate no que podes controlar para cambiar a situación e non no que non podes modificar.
Nota o bo: desenvolve gratitude polas pequenas cousas; respiras, saíu o sol, un paxaro canta, alguén che sorriu hoxe.
Cultiva emocións positivas: asombro, interese, alegría, amor, serenidade. Trae máis do bo ao teu día.
Usa as túas fortalezas: non te centres no que che falta. Apóiate nas túas habilidades para saír adiante.
Revisa as túas metas: se o obxectivo de longo prazo quedou lonxe, establece micrometas para a seguinte hora. Que faríache sentir mellor? Dar un paseo? Ordenar o teu escritorio?
Comprométete cun propósito, algo que che inspire a mirar cara adiante. Quizais axudar a outros.
Aprecia aos demais: as relacións son o principal indicador de felicidade. Alivian a túa carga.
Finalmente, lembra as palabras de Tomasulo: «A esperanza nunca está máis lonxe que o teu próximo pensamento».